ἰδιοθηρευτικός
ἰδιοθηρευτικός, hunting by or for oneself
ἰδῐο-θηρευτικός, ή, όν,
- hunting by or for oneself: ἡ -κή (sc. τέχνη) private hunting, Pl. Sph. 222d:
ἰδιο·θηρευτικός, ή, όν [ῐδ] qui chasse pour soi : ἡ ἰδιοθηρευτική, Plat. Soph. 222d, c. le suiv.
Étym. ἴδ. θηρεύω.
ἰδιοθηρευτικός, ή, όν, für sich, zu eigenem Vorteil jagend, ἡ, eine Privatjagd, Plat. Soph. 222d.