ἰδιόκτητος
ἰδιόκτητος, held as private property
ἰδῐό-κτητος, ον,
- held as private property, Hp. Ep. 26 (dub.l.); γῆ BGU 1216.83 (ii B.C.), Str. 14.6.5, PFay. 342 (ii A.D.), Cod.Just. 10.3.7; ἡ ἰ. (sc. γῆ) PTeb. 5.111 (ii B.C.); ἰ. πανευτυχίη won all by himself, Epigr.Gr. 443 (Namara); ἀρετή Onos. 1.25.
ἰδιό·κτητος, ος, ον [ῐδ] qui appartient en propre, Hpc. 1291, 25 ; Str. 684.
Étym. ἴδ. κτητός.
ἰδιόκτητος, selbst erworben, eigentümlich ; Hippocr.; Strab. XIV extr.