ἰδιογενής
ἰδιογενής, mating only with its kind
ἰδῐο-γενής, ές,
- mating only with its kind, opp. κοινογενής, Pl. Plt. 265e.
- 2 peculiar in kind, Herm. ap. Stob. 1.49.44, Dsc. 2.66.
ἰδιο·γενής, ής, ές [ῐδ] qui est d’une espèce particulière, d’un genre propre, Plat. Pol. 265e ; Diosc. 2, 71, etc.
Étym. ἴδ. γένος.
ἰδιογενής, ές, von eigener, besonderer Gattung ; im Ggstz von κοινογενής, φύσις, Plat. Polit. 265e ; Hermes Stob. ecl. ph. 1.938.