ἰδιόμορφος
ἰδιόμορφος, of peculiar form
ἰδῐό-μορφος, ον,
- of peculiar form, Thphr. HP 9.13.6, Str. 4.6.10, Plu. Mar. 25.
ἰδιό·μορφος, ος, ον [ῐδ] d’une forme particulière, Str. 207 ; Plut. Mar. 25.
Étym. ἴδ. μορφή.
ἰδιόμορφος, von besonderer, eigener Gestalt ; ζῷον Strab. IV.207 ; Plut. Mar. 25.
ἰδιόμορφος
ἰδιό-μορφος, ον
μόρφη
- of peculiar form, Plut.