ὑψίλοφος
ὑψίλοφος, high-crested
ὑψῐ-λοφος, ον,
- high-crested, Αἴτνα Pi. O. 13.111; θυρίδες AP 5.152 (Asclep.); v.l. in Ar. Ra. 818 (hex.) for ἱππολόφων; in Hp. Ep. 16 the best codd. have ὑψηλόλοφος (v.l. ὑψήλοφος).
ὑψί·λοφος, ος, ον [ῐ]
1 au sommet élevé, en parl. de l’Etna, Pd. O. 13, 159 ; Col. 17 ; p. ext. élevé, en parl. de portes, Anth. 5, 153 ||
2 qui croît sur les hauteurs, Hpc. 1278, 38 ||
3 au panache ou au cimier élevé, Q. Sm. 2, 462 ; Nonn. D. 48, 386.
Étym. ὕ. λόφος.
ὑψίλοφος, mit hohem Gipfel od. Wipfel ; Αἴτνα Pind. Ol. 13.111 ; θυρίδες Ascplds. 15 (V.153); – übertr., ὑψίλοφοι λόγοι, hochtrabende, hochfahrende Reden, Ar. Ran. 818.
ὑψῐλοφος, -ον
- 1with high crest ὑπʼ Αἴτνας ὑψιλόφου O. 13.111
ὑψίλοφος
ὑψί-λοφος, ον,
- high-crested, Pind.