ὑψικάρηνος
ὑψικάρηνος, high-topped
ὑψῐ-κάρηνος [ᾰ], ον,
- high-topped, δρύες Il. 12.132, h.Ven. 264; ἄγκος Call. Hec. Fr. 309.2 Pf. [updated ref.].
ὑψι·κάρηνος, ος, ον [ῐᾰ] à la tête ou à la cime élevée, Il. 12, 132 ; Hh. Ven. 265.
Étym. ὕ. κάρηνον.
ὑψικάρηνος, mit hohem Haupte, Wipfel, δρύες H.h. Ven. 265, ἄγκος Suid.
ὑψικάρηνος
-ον
[ὕψι + κάρηνον.]
Rearing the head aloft, lofty : δρύες Il. 12.132.
ὑψικάρηνος . with lofty head or peak, Il. 12.132†.
ὑψικάρηνος
ὑψῐ-κάρηνος, ον,
κάρηνον
- high-topped, Hhymn.