ὑψίνοος
ὑψίνοος, arrogant
ὑψῐ-νοος, ον,
- arrogant, ὕβρις B. 12.44; high-minded, Nonn. D. 9.207, Epigr.Gr. 440.10 (Namara).
ὑψί·νοος-ους, οος-ους, οον-ουν [ῐ]
1 aux sentiments élevés : τὸ ὑψίνουν, Naz. l’élévation de l’âme ||
2 orgueilleux, Nonn. D. 9, 207 ; 48, 458 ; Jo. 8, 59.
Étym. ὕ. νόος.
ὑψίνοος, zsgzn ὑψίνους, mit hohem Sinne oder Verstande, Nonn.