ὑψίπεδος
ὑψίπεδος, with high ground, high-placed
ὑψῐ-πεδος, ον,
- with high ground, high-placed, Pi. I. 1.31.
ὑψί·πεδος, ος, ον [ῐ] au sol élevé, situé sur une hauteur, Pd. I. 1, 42.
Étym. ὕ. πέδον.
ὑψίπεδος, mit hohem Boden, hochgelegen, ἕδος Pind. I. 1.31.
ὑψῐπεδος
- 1high above the plain Τυνδαρίδας δʼ ἐν Ἀχαιοῖς ὑψίπεδον Θεράπνας οἰκέων ἕδος I. 1.31
ὑψίπεδος
ὑψί-πεδος, ον,
- with high ground, high-placed, Pind.