Logeion | διαγνωστικός

δια-γνωστικός, ή, όν,

able to distinguish, ἀληθῶν καὶ ψευδῶν λόγων S.E. P. 2.229, cf. Luc. Salt. 74; δ. καὶ διακριτικός Id. Herm. 69, cf. Gal. UP 5.10; δ. θεωρία Id. 1.271; δ. σημεῖα, opp. προγνωστικά, ib. 313.
- II belonging to a διάγνωσις II, ὑπομνήματα PLips. 34.15 (iv A. D.).

I

1 capaz de discernir o reconocer πότερόν ἐστι δ. ἡ ἁρμονικὴ πραγματεία Plu.2.1143C, c. gen. καὶ ᾀσμάτων καὶ μελῶν τῶν ἀρίστων διαγνωστικόν Luc.Salt.74, cf. Herm.69, μέθοδος ... δ. τῶν ... πρώτων καὶ ἀσυνθέτων Nicom.Ar.1.13

• medic. relativo al diagnóstico τὸ δ. ... κίνημα τῆς διανοίας Aristaenet.1.13.15

• capaz de diagnosticar c. gen. ἵν' ᾖ (τὰ νεῦρα) διαγνωστικὰ τῶν λυπησόντων Gal.3.380, δ. θεωρία ἁπασῶν τῶν διαθέσεων Gal.1.271

• que sirve para diagnosticar (σημεῖα) τῆς τε παρούσης ὑγιείας ... διαγνωστικά Gal.1.313.

2 relativo a una vista judicial (cf. διάγνωσις II 3) διαγνωστικὰ ὑπομνήματα actas judiciales emitidas de resultas de una διάγνωσις PLips.34.15 (IV d.C.), PSI 768.13 (V d.C.), διαγνωστικοὶ ἀγῶνες conflictos legales resueltos en virtud de una διάγνωσις PMich.Gagos 20 (VI d.C.), Iust.Nou.115.2.

II adv. -ῶς mediante una cognitio o vista judicial δ. διακρῖναι τὰ μεταξὺ τῶν δικαζομένων Iust.Nou.86.1.

διαγνωστικός, ή, όν, capable de discerner, de reconnaître, gén. Luc. Salt. 74, à côté de κριτικός; abs. joint à διακριτικός, Luc. Herm. 69 ; particul. t. de méd. capable de diagnostiquer, gén. Gal. 2, 188 ; Orib. 1, 3 B.-Dar.

Étym. διαγιγνώσκω.

διαγνωστικός -ή -όν [διαγιγνώσκω] in staat te onderscheiden.

διαγνωστικός, ή, όν, zum Unterscheiden gehörig, geschickt, Luc. Salt. 74 ; καὶ διακριτικός Hermot. 69 ; öfter Medic.

διαγνωστικός, ή, όν διαγιγνώσκω

able to distinguish, Luc.

Menu

Word wheel

διαγνωστικός

Saved

Recent