Logeion | διαχέω

διαχέω, fut. -χεῶ, later -χύσω Gp. 7.8.4: aor. -έχεα, Ep. -έχευα (the only tense used by Hom.):—

pour different ways, scatter, τὸν χοῦν Hdt. 2.150.
- - - b in Hom., cut up a victim into joints, αῖψʼ ἄρα μιν διέχευαν Od. 3.456, cf. Il. 7.316, al.; χαλκὸς ἔγκατα διέχευεν Theoc. 22.203.
  - 2 disperse, τὰ συγκεκριμένα Pl. Phlb. 46e; ἡ θερμότης δ. τὸ ὑγρόν Arist. Pr. 869a15; melt, fuse, χαλκόν Paus. 9.41.1; liquefy, opp. πηγνύναι, Pl. Ti. 46d; νῆα . . διέχευαν ἄελλαι A.R. 3.320; δ. ἀποστήματα disperse abscesses, Thphr. Od. 59(61); δ. ἴχνη to destroy the scent, X. Cyn. 5.3:—Pass., ib. 8.1:—also Med., dissolve, Nic. Al. 373.
  - 3 metaph., confound, τὰ βεβουλευμένα Hdt. 8.57.
  - 4 put in a good humour, τινὰ ὁμιλίαις καὶ λόγοις Plu. Adul. 2.74d, cf. Philostr. VS 2.10.1, Hermog. Id. 2.9.
- II more freq. in Pass., to be poured from one vessel into another, Hdt. 6.119.
- - 2 run through, spread, Th. 2.75, 76, Arist. Fr. 243.
  - 3 to be dissolved, liquefied, X. Cyn. 8.1, Arist. Pr. 890b17, etc.; of a corpse, Hdt. 3.16; disperse, of soldiers, X. HG 7.4.34; of humours, Hp. Epid. 4.45.
  - 4 metaph., to be or become diffused or relaxed, εὐφραινόμενον -χεῖται, opp. λυπούμενον συσπειρᾶται, Pl. Smp. 206d; ὑπὸ μέθης διακεχυμένος Id. Lg. 775c, cf. Plb. 8.27.4; [αἱ ἐπιθυμίαι] οὐ διαχέονται Epicur. Sent. 30; μαλακὸν καὶ διακεχυμένον βλέπειν Arist. Phgn. 813a26; φαιδρὸν καὶ δ. πρόσωπον Plu. Alex. 19; τῆς ψυχῆς τὸ παθητικὸν διακεχυμένον ὑπὸ τοῦ λόγου Zeno ap. eund. Adul. 2.82f, cf. Tryph. Trop. p.205 S.

A tr.

I sobre διά ‘hasta el final’

1 trocear μιν (βοῦν) Il.l.c., Od.l.c.

• destrozar ἔγκατα ... χαλκὸς ... διέχευεν Theoc.22.203, κείνην ... διέχευαν ἄελλαι A.R.l.c., cf. Q.S.14.504.

2 dispersar τὸν χοῦν Hdt.2.150, τὰ συγκεκριμένα Pl.Phlb.46e, ὁπότε ... (θέρος) διαχέοι τὸν ἀέρα D.Chr.6.9, en v. pas. ἡ γὰρ ὑγρότης ὑπὸ τῆς σελήνης διαχεομένη Plu.2.658f

• fig. διέχεας τὰς ὁδούς σου εἰς ἀλλοτρίους has dispersado, e.e., has multiplicado tus caminos hacia extraños LXX l.c.

• disipar νέφος Q.S.9.265

• borrar (ἴχνη) X.Cyn.5.3.

3 deshacer, descomponer τὴν ... ἀσθενεστέραν (ὕδατος σύνοδον) Pl.Ti.61a

• disolver, deshacer τὸ φλέγμα Hp.Vict.2.54, cf. Thphr.Od.61, Heras en Gal.13.815, Heraclid.203, Crit.Hist. en Gal.13.877, ἡ ἐντὸς θερμότης τὸ ἐντὸς ὑγρόν Arist.Pr.869^a15, en v. pas. Arist.Pr.929^b33

• en v. med. mismo sent., Nic.Al.373

• esp. en la digestión expandir, difundir, dispersar τὴν τροφὴν ἐς τὸ σῶμα διαχέοντες Hp.Vict.2.60, en v. pas. τὰ σιτία Hp.Vict.3.78.

4 fundir χαλκόν Paus.l.c., 9.41.1

• abs. op. πήγνυμι Pl.Ti.46d, en v. pas. Str.3.2.8.

II fig.

1 anular, disipar, acabar con c. ac. de abstr. τὰ βεβουλευμένα Hdt.8.57, τὰ δὲ πάντα κακαὶ διὰ Κῆρες ἔχευαν Q.S.5.536

• part. διακεχυμένος c. suj. de pers. o partes del cuerpo disipado, relajado, laxo τῶν σωμάτων διακεχυμένων ὑπὸ μέθης Pl.Lg.775c, οἱ μαλακόν τε καὶ διακεχυμένον βλέποντες Arist.Phgn.813^a26, cf. Plb.8.27.4, φαιδρῷ τῷ προσώπῳ καὶ διακεχυμένῳ Plu.Alex.19, τὸ ... παθητικὸν ὑπὸ τοῦ λόγου διακεχυμένον Plu.2.82f, τὴν γνώμην Aristid.Quint.67.31

• c. suj. de abstr. disoluto ἡδονή Cyr.Al.M.69.1136D.

2 calmar, apaciguar (τοῦ πυρὸς ἐντός) δύναμις διαχεῖ ... τὰς ἐντὸς κινήσεις Pl.Ti.45e

• c. ac. de pers. calmar, poner de buen humor, alegrar αὐτόν Philostr.VS 586, cf. Im.1.26, Hermog.Id.2.9 (p.371), τὴν διάνοιαν S.E.M.11.106, abs. Plu.2.74d

• fact. hacer agradable φωναὶ ... τὴν ἀκοὴν ... διαχέουσαι D.H.Comp.15.12.

III sobre διά ‘al otro lado’ verter, trasegar en v. pas. τὰ ἕλη τὰ ἐκ τοῦ Ῥήνου διαχεόμενα Str.7.1.5, del vino, Str.17.1.14.

B intr. en v. med.-pas.

I sobre διά ‘hasta el fin’

1 deshacerse, desbaratarse, desintegrarse τὸ χῶμα Th.2.75, cf. I.BI 7.313, τότε ... τὴν ... γῆν διαχεῖσθαι μάλιστα que es entonces cuando la tierra está más suelta Thphr.CP 3.4.1, τὸ κῦμα Plu.2.950b, τέφρα Plu.Sert.17

• borrarse τὰ ἴχνη X.Cyn.8.1

• dispersarse de grupos de pers., X.HG 7.4.34, de la orina τὸ χαλαζῶδες διαχεόμενον Hp.Coac.569

• deshacerse una hinchazón, Hp.Epid.4.45

• descomponerse una sustancia en tres, Hdt.6.119

• descomponerse, corromperse ὁ νεκρός Hdt.3.16, τὸ ... ἄρρεν (κύημα) ... διαχεῖται καὶ ἀφανίζεται Arist.HA 583^b15

• desvanecerse los deseos, Epicur.Sent.[5] 30.

2 disolverse τὸ ... ἄγονον (σπέρμα ἐν τῷ ὕδατι) διαχεῖται Arist.HA 523^a26

• fluir, licuarse τὸ αἷμα Pl.Ti.85d, op. πήγνυσθαι Arist.Pr.890^b17, Thphr.CP 2.19.3

• ablandarse τὰ ἐρίγματα Thphr.CP 4.12.12, τὸ φύλλον Thphr.HP 6.4.8.

3 repartirse, dividirse διαχεῖται τὸ αἷμα ἐκ τῆς καρδίας εἰς ἅπαντα τὰ μέρη τοῦ σώματος Arist.Fr.243, cf. Arist.Aud.800^b35, Mete.370^b6, Thphr.Sens.57, op. ἀθροίζεσθαι Thphr.Vent.26, op. συνάγεσθαι y ref. a los rayos de luz que permiten la visión, Olymp.in Mete.214.17.

II con διά ‘al otro lado’

1 desbordarse, derramarse ποταμὸς ... εἰς ἕλη καὶ λίμνας διαχεόμενος Str.12.2.8, op. συνάγεσθαι Str.17.1.4, cf. LXX Ib.21.24, τοῦ κλύδωνος ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τὸ πέλαγος διαχεομένου dirigiéndose el oleaje desde la tierra hacia el mar Plu.Ant.7, τοῦ ἰξοῦ μέχρι τῶν ταρσῶν αὐτοῦ διαχυθέντος D.P.Au.3.20.

2 expandirse, dilatarse <γῆ> θάλασσα διαχέεται Heraclit.B 31, τὸ κυοῦν ... εὐφραινόμενον διαχεῖται lo que está preñado se expande gozoso Pl.Smp.206d, cf. Arist.HA 546^b30

• desplegarse ref. al crecimiento de las plantas, Thphr.Sens.78, al germinar de los granos, Plu.2.968a

• extenderse ἡ ἁφή LXX Le.13.55

• difundirse τῆς ἀνατολῆς διαχεομένης LXX 2Ma.10.28

• propagarse una noticia, I.AI 19.44.

III fig. expansionarse, ponerse de buen humor, alegrarse ἐν ᾧ (λόγῳ) διαχεῖται ὅ τε λέγων καὶ ὁ ἀκούων Trypho Trop.p.205, ἀκροατοῦ διακεχυμένου si un oyente se pone gracioso Plu.2.46b, ὁρῶ γὰρ ὑμᾶς ... διακεχυμένους τοῖς προσώποις Plu.2.412e, cf. Cat.Mi.1, Synes.Ep.98, αὐστηρὸς ὢν ἐν τῷ ποτῷ διαχεῖται D.L.7.26, op. συναλγεῖν Plot.4.9.3, cf. Arr.Epict.4.4.27, Hld.4.9.1, Synes.Ep.45.

δια·χέω (ao. διέχεα, épq. et ion. διέχευα ; part. pf. pass. διακεχυμένος)

1 dissoudre en liquéfiant, faire fondre : διαχεῖται ἡ χιών, Xén. Cyn. 8, 1, la neige fond ; διαχεῖν φύματα, Th. Od. 61, résoudre des tumeurs ; τὸν χαλκόν, Paus. 9, 41, 1, fondre le cuivre ; fig. σώματα ὑπὸ μέθης διακεχυμένα, Plat. Leg. 775c, corps relâchés ou amollis par l’ivresse ; διακεχυμένοι τοῖς προσώποις, Plut. M. 412e, gens dont le visage est épanoui, ou, avec le n. de chose, διακεχυμένῳ προσώπῳ, Plut. Alex. 19, visage épanoui ; τὰ βεβουλευμένα διαχέαι, Hdt. 8, 57, faire évanouir des projets ||

2 faire se répandre de côté et d’autre : χοῦν, Hdt. 2, 150, disperser de la terre amoncelée ; au pass. χῶμα ἐπὶ πολὺ διαχεῖται, Thc. 2, 75, le terrassement s’effondre en grande partie ; en parl. de soldats, se disperser de tous côtés, Xén. Hell. 7, 4, 34 ; p. suite, dissoudre, désagréger, Plat. Phil. 46e ; p. opp. à πηγνύναι, Plat. Tim. 46d ; d’où dépecer, déchirer : αἶψα δέ μιν διέχευαν, Od. 3, 456, aussitôt ils le dépecèrent, en parl. d’une victime ; νῆα διέχευαν ἄελλαι, A. Rh. 3, 320, la tempête déchira le vaisseau ||

3 disperser, dissiper : ἴχνη, Xén. Cyn. 5, 3, des traces ||

Moy. (ao. 3 sg. διεχεύατο) disperser, dissiper, Nic. Al. 373.

δια-χέω, contr. alleen -εε > -ει
1. van vloeistof uitgieten, overgieten, pass.: διαχεόμενον τρέπεται τριφασίας ὁδούς wanneer het uitgegoten wordt, gaat het drie kanten op Hdt. 6.119.3.
2. van droge zaken verstrooien, verspreiden: δ. τὸν χοῦν de opgegraven hoop aarde verspreiden Hdt. 2.150.4; pass. verspreid raken: ὅπως μὴ διαχέοιτο ἐπὶ πολὺ τὸ χῶμα opdat de hoop aarde niet over een groot stuk verspreid zou raken Thuc. 2.75.2; uiteenhalen: τῷ τὰ συγκεκριμένα βίᾳ διαχεῖν door datgene wat gemengd is met geweld uiteen te halen Plat. Phlb. 46e; in stukken verdelen: καί μιν διέχευαν ἅπαντα en zij verdeelden het (dier) geheel in stukken Il. 7.316.
3. niet-tastbare zaken tenietdoen: πειρῶ διαχέαι τὰ βεβουλευμένα probeer het besluit teniet te doen Hdt. 8.57.2.
4. van mensen, med.-pass. uiteengaan: διεχέοντο zij gingen uiteen Xen. Hell. 7.4.34; overdr. ontspannen: τῶν σωμάτων διακεχυμένων ὑπὸ μέθης wanneer de lichamen ontspannen zijn geraakt door drank Plat. Lg. 775c; ἵλεών τε γίγνεται καὶ εὐφραινόμενον διαχεῖται (wat zwanger is) wordt blij en omdat het vrolijk is ontspant het Plat. Smp. 206d.

διαχέω, (χέω ; διαχῦσαι Xen. Mem. 4.3.8, l.d. ), eigentl. = auseinandergießen, ausgießen ; sodann überhaupt = zerteilen, zerlegen, auflösen. Bei Homer viermal, in der Form διέχευαν, vom Zerlegen der geschlachteten Tiere, Apollon. Lex.Homer. p. 58.30 διέχευαν διεμέρισαν : Il. 7.316, Od. 3.456, 14.427, 19.421. – Hinübergießen, Herodot. 6.119 ἐκ δὲ ταύτης ἐς ἄλλο διαχεόμενον ; übh. Ggstz von πηγνύναι, Plat. Tim. 46d ; vgl. τὰ συγκεκριμένα βίᾳ διαχεῖν Phil. 46e ; in mannichfachen Uebertragungen, vom Zerteilen einer Geschwulst, Medic.; vom Schmelzen des Schnees, Xen. Cyn. 8.1 ; vom Schmelzen des Erzes, Pausan. 9.41.1 ; bei Theophr. = kechen ; νῆα διέχευαν ἄελλαι Ap Rh. 3.320 ; pass, von Toten, in Verwesung übergehen, aufgelöst werden, Her. 3.16 ; übertr., βουλεύματα διαχέαι, vereiteln, 8.57 ; wie Dion.Hal. 3.6 ; χῶμα ἐπὶ πολὺ διαχεῖται, fällt weit auseinander, Thuc. 2.75 ; auch von Soldaten, Xen. Hell. 7.4.34 ; σώματα ὑπὸ μέθης διακεχυμένα Plat. Legg. VI.775c ; auch εὐφραινόμενος διαχεῖται, wird zerstreut, aufgeheitert, Plat. Symp. 206d ; διαχεῖται im Ggstz von αὐστηρὸς ὤν DL. 7.26 ; τὸ πικρὸν λόγοις διαχέουσι καὶ ἐκπραΰνουσι Plut. ad. et am. discr. E.; διακεχυμένους τοῖς προσώποις, mit heiterem Gesicht, Plut. Cat. min. 1 ; Pomp. 57 ; Alex. 19 auch διακεχυμένῳ προσώπῳ ; vgl. Pol. 8.29.4 ; Luc. Conv. 18.

†διαχέω

[δια- 5.]

3 pl. aor. διέχευαν.

To dismember or divide into joints (a sacrificial victim) Il. 7.316: = Od. 19.421, Od. 3.456, Od. 14.427.

διαχέω : only aor. 3 pl. διέχευαν, quartered (cut in large pieces, opp. μίστυλλον).

διαχέω fut. -χεῶ aor1 -έχεα Epic -έχευα

- Ito pour different ways, to disperse, Hdt.:— to cut up a victim, Hom.
- - 2to dissolve, break up, destroy, Xen.
  - 3metaph. to confound, τὰ βεβουλευμένα Hdt.
- IIPass. to be poured from one vessel into another, Hdt.
- - 2to run through, spread about, Thuc.
  - 3to be dissolved, fall away, of a corpse, Hdt.: to disperse, of soldiers, Xen.
  - 4metaph. to be or become diffuse or dissipated, Plat.

Menu

Word wheel

διαχέω

Saved

Recent