διαχάλασις
διαχάλασις, disjoining
διαχάλ-ᾰσις [χᾰ], εως, ἡ,
- disjoining in the sutures of the skull, Hp. VC 12.
separación, apertura
τῆς ῥαφῆς
ref. a las suturas del cráneo
διαχάλασις, εως (ἡ) [χᾰᾰ] action de se relâcher, relâchement, Hpc. 903h.
Étym. διαχαλάω.
διαχάλασις, ἡ, das Nachlassen, die Erweiterung, Hippocr.