δυσμαχέω
δυσμαχέω, to fight in vain against
δυσμᾰχ-έω,
- fight in vain against or fight an unholy fight with, θεοῖσι δυσμαχοῦντες S. Tr. 492; πρὸς τὴν βελτίονα [δύναμιν] Plu. Isid. 2.371a: abs., fight desperately, ib. QConv. 661c.
1 luchar en vano c. dat.
θεοῖσι
(τὴν φαύλην δύναμιν) πρὸς τὴν βελτίονα ἀεὶ δυσμαχοῦσαν
2 luchar sin cuartel abs. y fig.
ποιότητες ὑπεναντιώσεις ἔχουσαι καὶ δυσμαχοῦσαι φθείρονται
δυσμαχέω-ῶ [ᾰ] soutenir une lutte impie ou désespérée : τινι, Soph. Tr. 492, contre qqn ou qqe ch. ; πρός τι, Plut. M. 661c, contre qqe ch.
Étym. δύσμαχος.
δυσμαχέω, 1) unglücklich od. gottlos widerstreiten, θεοῖς Soph. Tr. 492.
2) heftig gegenkämpfen ; ἀνάγκῃ οὐχὶ δυσμαχητέον Soph. Ant. 1093 ; Plut. Sympos. 4.1.2.
2) heftig gegenkämpfen ; ἀνάγκῃ οὐχὶ δυσμαχητέον Soph. Ant. 1093 ; Plut. Sympos. 4.1.2.
δυσμαχέω
δυσμᾰχέω,
fut. -ήσω
- to fight in vain against, or, to fight an unholy fight with, τινί Soph.