δυσμενέων

δυσμεν-έων, participial form, only masc.,

• bearing ill-will, hostile, Od. 2.72; δυσμενέοντες ib. 73, 20.314.

δυσμενέων, οντος, feindlich gesinnt, einzeln stehendes Partizip, verhält sich zu δυσμενής wie ὑπερμενέων zu ὑπερμενής. Homer dreimal : Od. 2.72 δυσμενέων, 2.73, 20.314 δυσμενέοντες. – Ap.Rh. 3.352.

δυσμενέων

pres. pple.

[δυσμενής.]

Bearing ill-will, in enemy wise: εἰ δ. κάκʼ ἔρεξεν Od. 2.72. Cf. Od. 2.73, Od. 20.314.

δυσμενέων (μένος): bearing ill-will. (Od.)

δυσμενέων a participial form only in masc.

• bearing ill-will, hostile, Od. from δυσμενής