δυσμείλικτος
δυσμείλικτος, hard to appease
δυσ-μείλικτος, ον,
- hard to appease, Plu. Art. 19; πικρία Id. Vind. 2.553a.
difícil de aplacar
πολέμιος
πικρία ... τυράννου
οἱ σκληροὶ καὶ δυσμείλικτοι
• neutr. subst. τὸ δ. implacabilidad
τὸ θηριῶδες αὐτῆς καὶ δ.
τὸ ... περὶ τὰς τιμωρίας δ.
δυσ·μείλικτος, ος, ον, difficile à adoucir (litt. à emmieller) Plut. Artax. 19, M. 553a.
Étym. δ. μειλίσσω.
δυσμείλικτος, unversöhnlich, Plut. Artax. 19 u. öfter.