δυσμάχητος
δυσμάχητος, keenly contested
δυσμᾰχ-ητος, ον,
- keenly contested, δῶρα Μοισᾶν Lyr.Adesp. 86 B (cf. B. Fr. 32).
muy disputado
δῶρα ... Μοισᾶν
• subst. τὸ δ. dificultad de ser combatido, resistencia en el combate
διά τε τὸ ἀνδρεῖον καὶ δυσμάχητον
δυσ·μάχητος, ος, ον [ᾰ] difficile à combattre, Fr. lyr. adesp. 85 Bgk.
Étym. δ. μάχομαι.
δυσμάχητος, = δύσμαχος, Isocr. 11.13, vor Bekker.