δυσμεναίνω
δυσμεναίνω, bear ill-will
δυσμεν-αίνω,
- bear ill-will, τινί against another, E. Med. 874; δ. τοῖς κοινοῖς ἀγαθοῖς D. 18.217; δ. τῆς ποτὲ βίας App. Pun. 60: abs., Ph. 1.145.
tener mala voluntad, estar indispuesto o resentido con c. dat.
τοῖσι βουλεύουσιν εὖ
τοῖς κοινοῖς ἀγαθοῖς
χρὴ ... λέγουσιν εὖ μὴ δυσμεναίνειν
ἵνα μὴ ... τοῖς ἀρίστοις
δυσμεναίνοντες τῆς ποτε βίας
estando resentidos con la violencia anterior
• abs. Ph.1.145, Aristid.Or.26.76.
δυσ·μεναίνω (seul. prés.) être mécontent, fâché : τινί, Eur. Med. 874 ; Thém. 261d, contre qqn ; ἐπί τινι, Dém. 200, 26 ; τινός, App. Lib. 60, au sujet de qqe ch.
Étym. δυσμενής.
δυσμεναίνω, feindlich, übel gesinnt sein ; τινί, Eur. Med. 874 u. Sp., wie App. Pun. 60 ; ἐπί τινι, mißmütig worüber, Dem. 18.217.