δύσμαχος
δύσμαχος, hard to fight with, unconquerable
- hard to fight with, unconquerable, X. HG 4.2.10 (Comp.), E. Hec. 1055 (Sup.); πάντων -ώτατον γυνή Id. Fr. 544; of things, A. Pr. 921, Pl. Lg. 863b, D. 1.4, etc.
- 2 generally, difficult, δ. κρῖναι A. Ag. 1561 (lyr.).
1 difícil de combatir
δυσμαχώτατον τέρας
θυμός
Ἔρως, πάντων δυσμαχώτατος θεός
πάντων δυσμαχώτατον γυνή
τὸ πλῆθος
ἄγρα
τοῦθ' ὃ δυσμαχώτατόν ἐστι τῶν Φιλίππου πραγμάτων
νεότης ... κακὸν δ.
ἄρκτων γένη
• milit. de los lacedemonios, X.HG 4.2.12,
• del diablo astuto, pérfido
δύσμαχε, πῶς φάος ἦλθες, ἐὼν ζόφος;
• difícil de conquistar
δ. τοῖς ἐπιβουλεύουσιν
del Niloτὸ γὰρ δυσμαχώτερον, περισπουδαστότερον
• difícil de persuadir
ἀπειρήτων νόος ἀνδρῶν δ.
• simpl. difícil, que ofrece resistencia c. inf.
ὀνείδη ... δύσμαχα δ' ἐστι κρῖναι
son ultrajes que ofrecen resistencia a ser juzgados
2 que lucha en vano
1. moeilijk te bestrijden:
2. moeilijk te veroveren:
- hard to fight with, unconquerable, Aesch., Eur., etc.: generally, difficult, Aesch. to bear ill-will, τινί against another, Eur., Dem.