δυστοκέω
δυστοκέω, to be in sore travail
Could not find δυστοκούσῃ in Logeion dictionaries.
δυστοκούσῃ Verb: present active participle feminine dative singular of δυστοκέω
δυστοκ-έω,
- suffer in childbirth, Hp. Aph. 5.35, Pl. Tht. 149d, Arist. HA 587a4: metaph., ἡ πόλις δυστοκεῖ Ar. Ra. 1423, cf. Aristid. Or. 31(11).11.
1 tener un parto difícil, tener problemas en el parto Hp.Epid.1.16, Epid.3.17.14, Superf.2, Nat.Mul.32, Pl.Tht.149d, Arist.HA 587a4, Mir.847b6, Mosch.4.87, Ph.1.593, Plu.2.964c, D.L.8.70, Aristid.Or.31.12, Sch.E.Hipp.58D.
• fig.
ἡ πόλις γὰρ δυστοκεῖ
pues la ciudad tiene problemas para parir, e.e. para tomar una decisión
2 impers. producirse partos difíciles
δυσθανατεῖν γάρ φασι καὶ δυστοκεῖν οὗ ἐὰν ᾖ (ἡ ὄστρυς)
δυστοκέω-ῶ, accoucher ou enfanter péniblement, Plat. Theæt. 149d ; avoir du malheur avec ses enfants, Ar. Ran. 1423.
Étym. δύστοκος.
δυστοκέω, schwer gebären ; Plat. Theaet. 149d ; Arist. H.A. 7.9 ; Mosch. 4.87 ; zum Unglück gebären, Ar. Ran. 1423 ; vgl. Luc. Philopatr. 24.
δυστοκέω,
fut. -ήσω
- to be in sore travail, of women:— metaph., δυστοκεῖ πόλις Ar. from δύστοκος