δυστατέω
δυστατέω, to be unstable
δυστᾰτέω,
- to be unstable, αἰσθήσεις Plu. Col. 2.1124b.
ser inestable
δυστατοῦσαι αἰσθήσεις
δυ·στατέω ou mieux δυσ·στατέω-ῶ (part. prés.) [ᾰ] n’être pas stable, ferme, solide, Plut. M. 993e, 1124b.
Étym. δ. ἵστημι.
δυστατέω, schlecht stehen, schwanken, Plut. adv. Col. 29.