καταλείπω

καταλείπω, later καταλιμπάνω (q.v.), Ep. also καλλείπω Il. 10.238: fut. καλλείψω 14.89: aor. κάλλῐπον 12.92: aor. 1 subj. καλλείψῃς Q.S. 10.299; part. καλλείψας Nonn. D. 32.130; καταλείψας Luc. DMeretr. 7.3; Ion. iterat. καταλίπεσκε (κατελίπεσκε, καταλειπέεσκε codd.) Hdt. 4.78: pf. -λέλοιπα Ar. Lys. 736:—Med., fut. καταλείψομαι (in pass. sense) X. An. 5.6.12: aor. 2 -ελιπόμην Hdt. 3.34, Pl. Smp. 209d (in pass. sense, Berl.Sitzb. 1927.161 (Cyrene)):—Pass., fut. καταλειφθήσομαι Isoc. 15.7, 17.1:—

• leave behind, πὰρ δʼ ἄρʼ ὄχεσφιν ἄλλον . . κάλλιπεν Il. 12.92; esp. of persons dying or going into a far country, κὰδ δέ με χήρην λείπεις ἐν μεγάροισι 24.725; οὖρον . . κατέλειπον ἐπὶ κτεάτεσσιν Od. 15.89; οἷόν μιν Τροίηυδε κιὼν κατέλειπεν Ὀδυσσεύς 17.314; so later, τὴν στρατιὴν καταλίπεσκε ἐν τῷ προαστίῳ Hdt. 4.78; φύλακον κ. τινά Id. 1.113, cf. 2.103:—Med., καταλείπεσθαι παῖδας leave behind one, Pl. Smp. l.c., cf. Hdt. 3.34, etc.:— Pass., to be left, remain behind, κατελέλειπτο ἐν Πέρσῃσι Hdt. 1.209, cf. 7.170, X. An. 5.6.12: c. gen., [στρατὸς] καταλελειμμένος τοῦ ἄλλου στρατοῦ a force left behind the rest, Hdt. 9.96.
• • • 2 bequeath, [τόξον] παιδὶ κάλλιπʼ ἀποθνῄσκων Od. 21.33: metaph., ἐμοὶ δʼ ὀδύνας τε γόους τε κάλλιπεν 1.243, cf. 11.279; δόκησιν ἰσχύος καὶ ξυνέσεως ἐς τὸ ἔπειτα Th. 4.18; τοῖς θρέψασι λύπας Lys. 2.70; παισὶν αἰδῶ οὐ χρυσὸν κ. Pl. Lg. 729b: c. inf., εἰ καταλείψει μηδὲ ταφῆναι not enough to be buried with, Ar. Pl. 556:—Pass., [χρήματα] καταλειφθέντα Is. 1.45.
    • • b κ. διαθήκας leave a will (when going on service), Id. 9.14.
    • 3 Med., leave in a certain state, κόλπον βαθὺν καταλιπόμενος τοῦ κιθῶνος Hdt. 6.125.
  • II forsake, abandon, οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν . . καλλείψειν; Il. 14.89, cf. 22.383; πολλοὺς καταλείψομεν we shall leave many upon the field, 12.226; ὤ μοι, εἰ μέν κε λίπω κάτα τεύχεα 17.91; κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιεν Ἀργείην Ἑλένην 2.160: c. inf., κάλλιπεν οἰωνοῖσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γενέσθαι Od. 3.271; σχεδίην ἀνέμοισι φέρεσθαι κ. 5.344; μέλη . . θηρσὶν βοράν E. Supp. 46 (lyr.); μή ποτʼ ἐμὸν κατʼ αἰῶνα λίποι θεῶν πανάγυρις A. Th. 219; μή με καταλίπῃς μόνον S. Ph. 809; οἰκίας τε καὶ ἱερά Th. 2.16; πατέρας καὶ ξυγγενεῖς ἀτίμους κ. Id. 3.58; κ. τὴν δίαιταν not to appear at the trial, Test. ap. D. 21.93.
  • • 2 let drop, give up, τὰ αὑτῶν ἔργα X. Cyn. 3.10, cf. 10.15; εἰ ἐνταῦθα -λίποιμι τὸν λόγον Isoc. 9.33.
  • III leave remaining, ὀκτὼ μόνον X. An. 6.3.5 codd.; κ. ἄφοδον leave an exit, ib. 4.2.11:—Med., κ. στενὴν διέξοδον Pl. Ti. 73e; -λείπεσθαι ἑαυτῷ reserve for oneself, X. Mem. 1.1.8; ὑπερβολὴν οὐ κ. χαρᾶς Plb. 16.23.4, cf. 16.25.6:—Pass., to be left, remain, τίς ἔτι ἡδονὴ -λείπεται; Lys. 2.71, cf. Ep.Hebr. 4.1, etc.; of the remainder in calculations, PPetr. 3 p.326, al. (iii B.C.), Nicom. Ar. 1.13.13, etc.: impers. καταλείπεται c. inf., it remains that . ., τὸν κόσμον κ. ἀθάνατον εἶμεν Aristaeus ap. Stob. 1.20.6, cf. D.Chr. 37.16, etc.; -λείπεται μάχη yet remains to be fought, X. Cyr. 2.3.11.
  • • 2 leave alone, opp. περιαιρέω, Id. Mem. 3.2.4, cf. Arist. Pol. 1342a34.
    • • b leave undisputed, τὰς παραλλαγάς Phld. Sign. 24: hence, admit, allow the truth of a doctrine, Id. Po. 5.34, Demetr.Lac. Herc. 1055.13:—Pass., Phld. Piet. 80.
      • c omit, c. inf., Alex.Aphr. in SE 118.10.

καταλείπω, poet. oft καλλείπω (s. λείπω), zurücklassen ;
   a) verlassen, im Stich lassen ; οὕνεκʼ Ἀχαιοὺς κάλλιπες (poet. für κατέλιπες), αὐτὰρ Τρωσὶν ἀμύνεις Il. 21.414 ; Ggstz von μένω, 22.383 ; πολλοὺς γὰρ Τρώων καταλείψομεν, οὕς κεν Ἀχαιοὶ χαλκῷ δῃώσουσι, wir werden sie auf dem Schlachtfelde zurücklassen, viele Menschen verlieren, 12.226 ; ἀοιδὸν ἄγων ἐς νῆσον ἐρήμην κάλλιπεν οἰωνοῖσιν ἕλωρ καὶ κῦρμα γενέσθαι Od. 3.271 ; öfter in tmesi ; ὦ πατρίς, καταλειπομέναν σε δακρύω Eur. Troad. 596 ; μή με καταλίπῃς μόνον Soph. Phil. 798.
   b) hinterlassen, zurücklassen, bes. von Abreisenden u. Sterbenden, κὰδ δέ με χήρην λείπεις ἐν μεγάροισι Il. 24.726, οἷόν μιν Τροίηνδε κιὼν κατέλειπεν Od. 17.314 ; τὴν δʼ ἀηδόνα κατάλειφʼ ἡμῖν Ar. Av. 660 ; εἴ που πόπανον εἴη τι καταλελειμμένον, übriggeblieben, Plut. 680 ; οὔκουν ἂν μῦθον ἀκέφαλον ἑκὼν καταλίποιμι Plat. Legg. VI.752a ; ὡς ἕνα μὴ καταλείπεσθαι ἐνθάδε, ἡμεῖς δὲ πλέοιμεν ἄν Xen. An. 5.6.12 ; ἀποκτιννύασι τοὺς ἄλλους πάντας· ἄλλου δὲ λόχου ὀκτὼ μόνους κατέλιπον, sie ließen nur acht Mann übrig, 6.1.5 ; καταλελειμμένος τοῦ ἄλλου στρατοῦ, hinter dem übrigen Heere zurückbleiben, Her. 9.96 ; Xen. oft ; bes. von Erbschaften, τὰ καταλειφθέντα, die Hinterlassenschaft, Isae. 1.45 u. öfter ; παισὶ δὲ αἰδῶ χρὴ πολλήν, οὐ χρυσὸν καταλείπειν Plat. Legg. V.729b ; ἕνα κληρονόμον 740b ; Sp., die auch den aor. I. haben, καταλείψαντες τὴν κτῆσιν Schol. Ar. Nub. 1001. – Sein lassen, unangetastet lassen, Xen. Mem. 3.2.4 ; Arist. Pol. 6.7 ; τὸν λόγον, die Rede lassen, aufhören, Isocr. 9.33. – Med., für sich zurücklassen, οὐ γάρ κώ τοί ἐστι υἱὸς οἷόν σε ἐκεῖνος κατελίπετο Her. 3.34 ; Plat. Legg. IV.721e, Symp. 209d ; στενὴν ἔξοδον, übriglassen, Tim. 73e ; τὰ μέγιστα τοὺς θεοὺς ἑαυτοῖς καταλείπεσθαι Xen. Mem. 1.1.8, sich aufbewahren, vorbehalten ; aber καταλείψομαι ist pass. An. 5.6.12. – Aor. II. pass., καταλιπείς Schol. Ar. Pax 1127. – Bei Ael. V.H. 12.21 = ἐάω, geschehen lassen, c. inf.

καταλείπω

[κατα- 5.]

Contr. infin. καλλείπειν Il. 10.238.

Fut. καλλείψω Od. 13.208.

Infin. καλλείψειν Il. 14.89.

Aor. κάλλιπον Il. 9.364 : Od. 22.156.

2 sing. -ες Il. 17.151, Il. 21.414.

3 sing. -ε Il. 6.223, Il. 10.338, Il. 12.92 : Od. 1.243, Od. 3.271, Od. 11.279, Od. 21.33.

Imp. κάλλιπε Od. 5.344.

Infin. καλλιπέειν Od. 16.296.

• • 1

    To leave behind one on going from a place : ἐν δώμασʼ ἐμοῖσιν Il. 6.221. Cf. Il. 6.223, Il. 9.364, Il. 12.92 : οὖρον ἐπὶ κτεάτεσσιν ἐμοῖσιν Od. 15.89. Cf. Od. 11.174, Od. 13.208.

  • 2

    To leave as a heritage : παιδὶ [τόξον] Od. 21.33. Cf. Od. 1.243, Od. 11.279.

  • 3

    To leave in a specified condition : σῶμα ἐν κίρκης μεγάρῳ ἄκλαυτον Od. 11.53. Cf. Od. 11.72, 86, 447, Od. 15.348, Od. 16.289= Od. 19.8, Od. 17.314, Od. 22.156.

  • 4

    To leave, not to take away : δύο φάσγανα Od. 16.296.

    To leave, not to take or choose : τόν ἀρείω Il. 10.238.

  • 5

    To leave, abandon, forsake : Ἀχαιούς Il. 21.414.

    Of retreating and abandoning slain or wounded comrades Il. 12.226.

    With complementary infin. : Ἀργείοισιν ἕλωρ γενέσθαι Il. 17.151. Cf. Od. 3.271, Od. 5.344.

  • 6

    To leave, depart from, abandon (a place), quit : Τρώων πόλιν Il. 14.89. Cf. Il. 10.338, Il. 22.383, Il. 24.383.

καταλείπω , aor. 2 κάλλιπον (κάλλιφʼ, Il. 6.223, Il. 10.338), inf. -έειν: leave behind, leave in the lurch, abandon, Il. 21.414, Il. 22.383, Il. 24.383; ‘give over,’ ἕλωρ γενέσθαι, Il. 17.151, Od. 3.271, Od. 5.344.

καταλείπω Epic also καλλείπω fut. καλλείψω aor2 κάλλιπον Ionic imperf. καταλείπεσκον fut. mid. in pass. sense fut. καταλειφθήσομαι

• • Ito leave behind, Il.; esp. of persons dying or going into a far country, οἷόν μιν Τροίηνδε κιὼν κατέλειπεν Ὀδυσσεύς Od.; κ. τινὰ μόνον Soph., etc.; so in Mid., καταλείπεσθαι παῖδας to leave behind one, Hdt., etc.: —Pass. καταλελειμμένος τοῦ ἄλλου στρατοῦ being part of the army left behind, Hdt.
  • • 2to leave as an heritage, Od., Attic; καταλείψει οὐδὲ ταφῆναι will leave not enough to be buried with, Ar.
    • 3in Mid., simply, to leave in a certain state, Hdt.
  • IIto forsake, abandon, leave in the lurch, Hom., Attic
  • IIIto leave remaining, ὀκτὼ μόνον Xen.: Mid. to reserve for oneself, Xen.:—Pass., καταλείπεται μάχη yet remains to be fought Xen.
  • • 2to leave alone, Xen.