μοναρχέω
μοναρχέω, to be sovereign
Could not find μοναρχοῦντα in Logeion dictionaries.
μοναρχοῦντα present active participle neuter nominative plural, present active participle neuter vocative plural, present active participle neuter accusative plural, present active participle masculine accusative singular of μοναρχέω
μοναρχ-έω, Ion. μουν-,
- to be sovereign, Pi. P. 4.165, Pl. R. 576b; ἐπὶ τούτου μουναρχέοντος in this kingʼs time, Hdt. 5.61, cf. 46; κατὰ νόμους μ. Pl. Plt. 301b: c. gen., ἑκόντων μ. Arist. Pol. 1295a16:—Pass., μοναρχεῖται πᾶς οἶκος ib. 1255b19.
- II hold the office of μόναρχος at Cos, SIG 805.6, Sor. Vit. Hippocr.
μοναρχέω-ῶ, commander seul, régner souverainement, Pd. P. 4, 165 ; Hdt. 5, 46 et 61 ; Plat. Rsp. 576b, Pol. 302b, etc. ; d’où, au pass. être gouverné par un seul maître, Arstt. Pol. 1, 7 ||
➳ Ion. μουναρχέω, Hdt. ll. cc.
Étym. μόναρχος.
μοναρχέω, Alleinherrscher sein, καὶ βασιλεύειν, Pind. P. 4.165 ; Plat. Polit. 301b ; ion. μουναρχέω, Her. 5.46, 61 ; τινός, Strab. V.249 ; pass., μοναρχεῖται πᾶς οἶκος, Arist. Pol. 1.7.
μοναρχέω
- 1be sole ruler “μοναρχεῖν καὶ βασιλευέμεν” P. 4.165 c. dat. ἀλλʼ ὅ γε Μέλαμπος οὐκ ἤθελεν λιπὼν πατρίδα μο[να]ρχε[ῖν] Ἄργει Pae. 4.29
μοναρχέω,
μόναρχος
- to be sovereign, Pind., Plat.; ἐπὶ τούτου μουναρχέοντος in this monarchʼs time, Hdt.; c. gen., ἑκόντων μ. Arist.