πειραίνω

πειραίνω, aor. ἐπείρηνα (V. infr.), (πεῖραρ)

• fasten by the ends, σειρὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντε having tied a rope to . ., Od. 22.175.
• • II poet. for περαίνω (q.v.).

πειραίνω, 1) anbinden, anknüpfen, entgegengesetzte Enden (πεῖρας) durch eine Schnur verbinden, σειρὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντε, ein Seil daran geknüpft habend, Od. 22.175, 192.
2) Gew. = περαίνω, zu Ende bringen, vollenden, πάντα πεπείρανται, Od. 12.37 ; δαιμόνεσσι δίκας ἐπείραινε, Pind. I. 7.24 ; πεπείρανται τάδε, Soph. Tr. 578, dies ist vollbracht, Schol. κατείργασται, wo Hermann πεπείραται lesen will, weil er die Zulässigkeit der epischen Form im Trag. bezweifelt, Ellendt sie für poet. übh. erklärt.

†πειραίνω

[πεῖραρ.]

Dual masc. aor. pple. πειρήναντε Od. 22.175, 192.

3 sing. pf. pass. πεπείρανται Od. 12.37.

• • 1

    To attach (a cord) : σειρήν Od. 22.175 = 192.

  • 2

    To bring to an end, accomplish : ταῦτα πάντα πεπείρανται Od. 12.37.

πειραίνω v. περαίνω.

πειραίνω , aor. part. πειρήνᾱς, pass. perf. 3 sing. πεπείρανται: (1) bring to an end, accomplish, pass., Od. 12.37.—(2) bind to, Od. 22.175, 192.

πειραίνω, πεῖραρ

• to fasten by the two ends, to tie fast, σειρὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντε having tied a rope to him, Od.