πειναλέος
πειναλέος, hungry
πειν-ᾰλέος, α, ον,
- hungry, Com. Adesp. 29 D., AP 6.218 (Alc.), Opp. C. 4.94; π. πίνακες empty dishes, AP 11.313 (Lucill.); διψῶδες καὶ π. Plu. Sanit. 2.129b.
πειναλέος, α, ον [ᾰ] famélique, affamé, Opp. C. 4, 94 ; τὸ πειναλέον, Plut. M. 129b, la faim ||
➳ Fém. -ος, Anth. 6, 218.
Étym. πεῖνα.
πειναλέος, auch 2 Endgn, hungrig ; Opp. Cyn. 4.94 ; λαυκανίη, Agath. 53 (IX.642); φάρυγξ, Alcaeus 8 (VI.218); auch πίνακες, Lucill. 26, 27 (XI.313, 314); einzeln auch in Prosa, καὶ διψῶδες, Plut. sanit. tuend. p. 388 ; τὸ πειναλέον, der Hunger.
πειναλέος
from πεῖνα
πεινᾰλέος, η, ον,
- also ος, ον, hungry, Anth.; π. πίνακες empty dishes, Anth.