πεῖνα
πεῖνα, hunger, famine
πεῖνα, Ion. πείνη, ης, ἡ,
- hunger, famine, πείνη δʼ οὔ ποτε δῆμον ἐπέρχεται Od. 15.407; πεῖνα (v.l. πείνη ) καὶ δίψα Pl. R. 585a; δίψαν . . καὶ πεῖναν ib. 437d; δίψα καὶ πεῖνα Arist. de An. 414b11; πείνην τε καὶ δίψος Pl. Phlb. 34d; πείνη ib. 31e, Ly. 221a: pl., δίψαι καὶ πεῖναι Arist. Rh. 1389a9.
- 2 metaph., hunger or longing for a thing, διὰ μαθημάτων πείνην Pl. Phlb. 52a. (In nom. and acc. sg. Pl. usu. has πείνη -ην, v. supr.)
πεῖνα, ης (ἡ) faim, besoin de manger, Od. 15, 407 ; joint à δίψα, Plat. Rsp. 437d, 585a ; Arstt. An. 2, 3, 4 ; au pl. Arstt. Rhet. 2, 12, 14 ; fig. désir avide, Plat. Phil. 52a ||
➳ Ion. et vieil att. πείνη, Od. l. c. ; Plat. Phil. 31e, 34d, etc.
Étym. Étymol. obscure.
πεῖνα, ἡ, ion. u. ep. πείνη, welche Form auch Plat. Phil. 31e, Lys. 221a u. sonst sich findet (verwandt mit πένομαι, πένης ?). Hunger, Hungersnot ; Od. 15.407 ; πεῖνα καὶ δίψα, Plat. Rep. IX.585a ; Folgde : auch übertr., heftige Begierde, μαθημάτων, Plat. Phil. 52a.
πεῖνα
- 1hunger, famine, Od., Plat.
- 2metaph. hunger or longing for a thing, Plat.