προσκόπτω
προσκόπτω, to strike
Could not find προσκόψαντες in Logeion dictionaries.
προσκόψαντες aorist active participle masculine nominative plural, aorist active participle masculine vocative plural of προσκόπτω
προσκόπτω,
- strike one thing against another, πρὸς λίθον τὸν πόδα LXX Ps. 90(91).12; π. τὸν δάκτυλόν που Ar. V. 275 (lyr).
- b intr., stumble or strike against, τινι X. Eq. 7.6, Alex. 81, Arist. Pr. 882b18, GC 326a27, etc.; π. τῷ ὀφθαλμῷ (sc. ῥίζῃ κυάμου) Thphr. HP 4.8.8; of liquid, to be checked by striking against, c. dat., Plu. Lyc. 9; πνεῦμα προσκόπτον broken, interrupted breathing, Hp. Aph. 4.68.
- 2 π. τῷ ἄξονι encounter friction at . ., Arist. Mech. 852a32.
- II metaph., = προσκρούω III, offend, Posidipp. 36; τοῖς πολλοῖς Plb. 5.49.5; οὐ μόνον δυσαρεστήσειν ἀλλὰ καὶ προσκόπτειν ἔμελλε προφανῶς, of an open breach, Id. 7.5.6.
- 2 take offence at, ἵνα μή μοι προσκόψῃς PCair.Zen. 463.11 (iii B.C.); τῇ βαρύτητί τινος Plb. 1.31.7, cf. Carneisc. Herc. 1027.14; θεοὺς -κόψαντάς τισι D.S. 13.59; of things, π. τῷ ζῆν to be disgusted with life, Id. 4.61:—Pass., δῆμος π. αὐτῷ διά τι being offended with him, App. BC 2.27, cf. Phld. Piet. 30, M.Ant. 9.3.
προσ·κόπτω (pf. προσκέκοφα)
I tr. heurter contre : δάκτυλον, Ar. Vesp. 275, se heurter ou se blesser le doigt ; πρὸς λίθον τὸν πόδα, NT. Matth. 4, 6 ; Luc. 4, 11, se heurter ou se blesser le pied contre une pierre ||
II intr. :
1 se heurter contre, dat. Xén. Eq. 7, 6 ; Arstt. Probl. 5, 17, etc. ||
2 fig. faire un faux pas, commettre une faute : εἴς τι, Arét. se tromper sur qqe ch. ||
3 heurter, choquer, offenser, mécontenter, dat. Pol. 5, 49, 5 ; 7, 5, 6 ; Syn. 301a ||
4 se buter contre, s’impatienter de, dat. Th. H.P. 4, 8, 8, etc. ; se dégoûter de : τινί, DS. 4, 61, de qqe ch. ; avec un rég. de pers. : τινί, Pol. 5, 7, 5, se brouiller avec qqn ||
Moy. se buter contre, être mécontent de, dat. App. Civ. 2, 27.
1. met acc. stoten (tegen);
2. intrans. stokken:
προσκόπτω, 1) anschlagen, anstoßen, bes. mit dem Fuße, προσέκοψεν τῷ σκότῳ τὸν δάκτυλόν που, Ar. Vesp. 275 ; μὴ προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα, Matth. 4.6 ; einen Fehltritt tun, offendere, Nicarch. 22 (XI.1); Xen. de re Eq. 7.6.
2) übertr., anstoßen, fehlen, beleidigen, προσέκοπτε τοῖς πολλοῖς, ἐλύπει δὲ καὶ τὸν Ἀντίοχον, Pol. 5.49.5 ; stärker als δυσαρεστέω, 7.5.6 ; ein Aergernis an Einem od. Etwas nehmen, unwillig sein, τινί, über Etwas, 1.31.7 u. öfter, u. Sp., wie Plut.; τῷ ζῆν, des Lebens überdrüssig sein, DS. 4.63 ; so auch im pass., M.Ant. 9.3.
2) übertr., anstoßen, fehlen, beleidigen, προσέκοπτε τοῖς πολλοῖς, ἐλύπει δὲ καὶ τὸν Ἀντίοχον, Pol. 5.49.5 ; stärker als δυσαρεστέω, 7.5.6 ; ein Aergernis an Einem od. Etwas nehmen, unwillig sein, τινί, über Etwas, 1.31.7 u. öfter, u. Sp., wie Plut.; τῷ ζῆν, des Lebens überdrüssig sein, DS. 4.63 ; so auch im pass., M.Ant. 9.3.
Strong 4350
1. trans., to strike (e.g. hand or foot) against: c. acc. seq. πρός, fig., Mt 4:6, Lk 4:11
(LXX).
2. Intrans., to stumble: absol. (To 11:9, Pr 3:23), Jo 11:9, 10; of wind, to rush against, beat upon: c. dat, Mt 7:27. Metaph., in late writers,
(a) to offend (Polyb.);
(b) to take offence at, stumble at: seq. ἐν, Ro 14:21; c. dat., τ. λόγῳ, I Pe 2:8; τ. λίθῳ τ. προσκόμματος, Ro 9:32.†
προσκόπτω
fut. ψω
- Ito strike one thing against another, τι πρός τι NTest.; so, πρ. τὸν δακτυλ όν που Arist.
- IIintr. to stumble or strike against, τινί Xen.:—metaph. to take offence at, τινί Polyb.