σπαράσσω
σπαράσσω, to tear, rend in pieces, mangle
Could not find σπαράττουσιν in Logeion dictionaries.
σπαράττουσιν present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of σπαράσσω
σπᾰράσσω, Att. σπαράττω Ar. Ach. 688, etc., fut. -ξω A. Pr. 1018: aor. ἐσπάραξα Babr. 95.40, (κατ-) Ar. Ach. 688, etc., fut. -ξομαι E. Andr. 1209 (in IA 1458 σπαράσσεσθαι is restored for σπαράξεσθαι in pass. sense):—Pass. pf. ἐσπάρακται (δι-) Eub. 15.3:—
- tear, rend, esp. of dogs, carnivorous animals, and the like, σάρκας ἐσπάρασσʼ ἀπʼ ὀστέων E. Med. 1217; σ. τὰς γνάθους Ar. Ra. 428:—Med., σπαράσσεσθαι κόμαν tear oneʼs hair, E. Andr. 1209 (lyr.).
- 2 rend asunder, φάραγγα βροντῇ . . πατὴρ σπαράξει A. l.c.
- 3 metaph., pull to pieces, attack, ἄνδρα σπαράττων καὶ ταράττων καὶ κυκῶν Ar. Ach. 688; σ. τινὰς τῷ λόγῳ ὥσπερ σκυλάκια Pl. R. 539b; τὰς ἀρχάς D. 25.50, cf. Ar. Pax 641, PPetr. 2 p.57 (iii B.C.), Herod. 5.57, Teles p.19 H.:—Pass., λώβαισι . . ἐσπαραγμένους Lyc. 656.
- 4 Medic., σ. τὸ στόμα τῆς κοιλίας provoke sickness, Gal. 11.57; cf. σπαρακτέον:—Pass., σ. ἀνημέτως retch without being able to vomit, Hp. Coac. 546.
- b convulse, of an evil spirit, Ev.Marc. 1.26.
σπαράσσω, att. σπαράττω (ao. ἐσπάραξα, pf. inus. ; pass. ao. ἐσπαράχθην) [πᾰ]
1 tr. déchirer, en parl. de chiens, d’animaux en gén. Eur. Med. 1217 ; Ar. Ran. 424 ; en parl. de la foudre, Eschl. Pr. 1018 ; fig. Ar. Ach. 688 ; Plat. Rsp. 539b ; Dém. 785, 18 ; au pass. Spt. 3 Macc. 4, 6 ; Jer. 4, 19 ; p. suite, saisir comme pour arracher : κόμης, Eur. I.A. 1459, par les cheveux ||
2 intr. palpiter, être agité convulsivement, d’où faire des efforts convulsifs, Hpc. 207h.
σπαράσσω, att. -ττω, zerren, zupfen, zerreißen, zerfleischen ; φάραγγα βροντῇ καὶ κεραυνίᾳ φλογὶ πατὴρ σπαράξει τήνδε, Aesch. Prom. 1020 ; σάρκας ἐσπάραξʼ ἀπʼ ὀστέων, Eur. Med. 1217 (vgl. Plut. Artax. 18 Luc. Tox. 43); auch med., οὐ σπαράξομαι κόμαν, Andr. 1210 ; ἄνδρα σπαράττων καὶ ταράττων καὶ κυκῶν, Ar. Ach. 658 ; τῷ ἕλκειν καὶ σπαράττειν τῷ λόγῳ τοὺς πλησίον, Plat. Rep. VII.539b, schmähen, wie σπαράττειν τὰς κληρωτὰς ἀρχάς, Dem. 25.50 ; ὑπὸ πιθήκων καὶ ἀλωπέκων σπαράττεσθαι, Luc. Alex. 2 ; λώβαις σπαράττειν τινά, Einen durch Schmach und Verderben zu Grunde richten, Lycophr. 656.
Strong 4682
1. to tear, rend, mangle.
2. to convulse: Mk 1:26 (v. Swete, in l.) Mk 9:26, Lk 9:39 (cf. συν-σπαράσσω).†
σπαράσσω
akin to σπαίρω
- 1to tear, rend in pieces, mangle, Lat. lacerare, Eur., Ar.:—Mid., σπαράσσεσθαι κόμας to tear oneʼs hair, Eur.
- 2to rend asunder, Aesch.
- 3metaph. to pull to pieces, attack, Lat. conviciis lacerare, Ar., Plat.