συγκοιμάομαι
συγκοιμάομαι, to sleep with, lie with
Could not find συγκοιμώμενον in Logeion dictionaries.
συγκοιμώμενον present middle participle masculine accusative singular, present middle participle neuter nominative singular, present middle participle neuter vocative singular, present middle participle neuter accusative singular of συγκοιμάομαι
συγκοιμ-άομαι, Pass.,
- sleep with, lie with, of the man, τινι Hdt. 3.69, Lys. Fr. 4; of the woman, A. Ag. 1258, S. El. 274, E. Ph. 54; of an infant, συγκοιμάσθω τὸ βρέφος αὐτῇ Sor. 1.106: abs., to be bedfellows, of children, Arr. Epict. 2.22.13.
- II metaph., σ. τοῖς πράγμασι, of an historian, Plb. 12.26D.3; τῷ Ὀρέστῃ συγκεκοίμημαι D.C. 60.28.
συγ·κοιμάομαι-ῶμαι (f. -ήσομαι, pf. συγκεκοίμημαι) coucher avec, dat. en parl. de l’homme, Hdt. 3, 69 ; Lys. (Ath. 535a) ; en parl. de la femme, Eschl. Ag. 1258 ; Soph. El. 274 ; Eur. Ph. 54, etc. ; fig. Pol. Exc. Vat. p. 401.
συγκοιμάομαι, dep. pass., zusammenliegen, -schlafen ; δίπους λέαινα συγκοιμωμένη λύκῳ, Aesch. Ag. 1231 ; vgl. Soph. El. 266 ; παιδί, Eur. Phoen. 54 ; γυναικί, Her. 3.69 ; Plut. Aristid. et Cat. 6, auch Luc. 6.
συγκοιμάομαι
Pass., with fut. -ήσομαι
perf. -κεκοίμημαι
- to sleep with, lie with another, c. dat., Hdt., Trag.