συγκοιμάομαι

συγκοιμ-άομαι, Pass.,

• sleep with, lie with, of the man, τινι Hdt. 3.69, Lys. Fr. 4; of the woman, A. Ag. 1258, S. El. 274, E. Ph. 54; of an infant, συγκοιμάσθω τὸ βρέφος αὐτῇ Sor. 1.106: abs., to be bedfellows, of children, Arr. Epict. 2.22.13.
• • II metaph., σ. τοῖς πράγμασι, of an historian, Plb. 12.26D.3; τῷ Ὀρέστῃ συγκεκοίμημαι D.C. 60.28.

συγκοιμάομαι, dep. pass., zusammenliegen, -schlafen ; δίπους λέαινα συγκοιμωμένη λύκῳ, Aesch. Ag. 1231 ; vgl. Soph. El. 266 ; παιδί, Eur. Phoen. 54 ; γυναικί, Her. 3.69 ; Plut. Aristid. et Cat. 6, auch Luc. 6.

συγκοιμάομαι Pass., with fut. -ήσομαι perf. -κεκοίμημαι

• to sleep with, lie with another, c. dat., Hdt., Trag.