σύγκοινος
σύγκοινος, ον,
- = κοινός, Schwyzer 197.70 (Crete, iii B.C.): v. σύγκωμος.
σύγ·κοινος, ος, ον, commun à tous, Eschl. (Plut. M. 389a).
Étym. σ. κοινός.
σύγκοινος, gemeinsam, Aeschyl. bei Plut. de Ει ap. Delph. 9.