συγκλίτης
συγκλίτης, one who lies with
συγκλίτης [ῐ], ου, ὁ,
- one who lies with one, companion at table, Plu. Symp. 2.149b, Garr. 503a, Ἀρχ.Ἐφ. 1931.177 (Thessaly).
συγκλίτης, ου (ὁ) [ῐ] compagnon de lit pour un repas, convive, Plut. M. 149b, 503a.
Étym. συγκλίνω.
συγκλίτης, ὁ, der mit zu Tische liegt, der Tischgenosse, Plut. garrul. 2.