συνόδους
συνόδους, with teeth opposing, rather than notching into, one another
συνόδους, οντος, ὁ, ἡ,
- with teeth opposing, rather than notching into, one another, opp. καρχαρόδους (q.v.), τὰ συνόδοντα animals with such teeth, Arist. HA 595a9.
- II Subst. συνόδοντες, οἱ (sg. ἡ, Numen. ap. Ath. 7.322b), a kind of sea-bream, prob. Dentex vulgaris, Epich. 69, Anaxandr. 41.51 (anap.), Archestr. Fr. 17, Opp. H. 1.170: sg. nom. συνόδων Antiph. 132.3 (anap.), Philox. 2.15; but συνόδους Sch. Opp. H. 3.186, Artem. 2.14. Cf. σινόδους, συνώδοντα.
συν·όδους, -όδοντος (ὁ, ἡ) qui a les dents serrées et comme soudées, Arstt. H.A. 8, 6, 1 ; subst. ὁ σ. (qqf. ἡ σ. Numén. dans Ath. 322b) spare denté, sorte de poisson, Epich. fr. 47 Ahrens ; Opp. H. 1, 170 ; Artém. 2, 14 ; Archestr. (Ath. 322b).
Étym. σύν, ὀδούς.
συνόδους, οντος, ὁ, ἡ, mit zusammenhangenden, untereinander verbundenen Zähnen, die oben platt sind, wie die Backenzähne, Arist. H.A. 8.2, Ggstz καρχαρόδους. – Als subst. ὁ, auch ἡ, eine Fischart, die solche Zähne hat, lat. dentex ; auch σινόδους geschrieben, Ath. VII.322b ; Artemid. 2.14.