συνοικισμός
συνοικισμός, a living together, marriage; union into one city state
συνοικ-ισμός, ὁ,
- living together, wedlock, D.S. 18.23; ἀνδρὸς καὶ γυναικός Plu. Sol. 20.
- II = foreg., Plb. 4 33.7: pl., πόλεων Str. 10.4.8; founding a city, Plu. Rom. 9.
συνοικισμός, οῦ (ὁ)
1 colonisation, Pol. 4, 33, 7 ; Plut. Rom. 9, etc. ||
2 cohabitation, mariage, DS. 18, 23 ; Plut. Sol. 20.
Étym. συνοικίζω.
συνοικισμός, ὁ, Bevölkerung durch neue od. fremde Einwohner, Kolonie, Pol. 4.33.7 ; – Zusammenwohnen, Ehe, ἀνδρὸς καὶ γυναικός, Plut. Sol. 20 ; DS. 18.23.
συνοικισμός, οῦ, ὁ,
from συνοικίζω
- Ia living together, marriage, Plut.
- II= συνοίκισις, Plut.