ἀνεπινόητος
ἀνεπινόητος, unintelligible
ἀνεπι-νόητος, ον,
- unintelligible, σημεῖα τοῖς ἄλλοις ἀ. D.S. 19.94; inconceivable, unthinkable, S.E. P. 2.104, Dam. Pr. 22. Adv. -τως inconceivably, Procl. in Prm. p.864 S., Id. in Ti. 1.3D.
- 2 Act., having no experience of, τινός D.S. 2.59.
- 3 = sine adinventione, Just. Nov. 59.7.
I
1 ininteligible
σημεῖα
ἡ φαντασία
2 desconocedor
χυμῶν
II adv. -ως de manera inconcebible
ἔχει πως τὰς ... αἰτίας ... ἀφράστως καὶ ἀνεπινοήτως
ἀν·επινόητος, ος, ον :
1 inconcevable, Sext. P. 2, 104 ||
2 ignorant de, gén. DS. 2, 59.
Étym. ἀν-, ἐπινοέω.
ἀνεπινόητος, 1) unfähig, etwas zu begreifen, τινός, DS. 2.59.
2) unbedacht, unbemerkt, Sp.
2) unbedacht, unbemerkt, Sp.