ἀνεπικρισία
ἀνεπι-κρῐσία, ἡ, inability to form a judgement, S.E. M. 11.182.
imposibilidad de juzgar
οὐδεμία δ' ἦν καταληπτικὴ φαντασία ... διὰ τὴν ἀνεπικρισίαν
ἀνεπικρισία, ας (ἡ) [ῐσ] action de suspendre son jugement, incertitude, Sext. M. 11, 182.
Étym. ἀνεπίκριτος.
ἀνεπικρισία, ἡ, Zurückhaltung des Urteils, Sext.Emp.