ἀνεπικούρητος
ἀνεπικούρητος, without succour
ἀνεπι-κούρητος, ον,
- without succour, Philem. 213.2, Onos. 3.
que no recibe ayuda
βίος
γνώμη
ἀν·επικούρητος, ος, ον, non secouru, Philém. (Stob. Fl. 30, 4, 2).
Étym. ἀν-, ἐπικουρέω.
ἀνεπικούρητος, ohne Beistand, βίος Philem. bei Stob. Flor. 30.4.