dissimulo
dissimulo, to make unlike, disguise
BWL
the matter was more clear than that it could be hidden
Frieze-Dennison Vergil
Could not find Dissimulant in Logeion dictionaries.
Dissimulant Verb: present active indicative 3rd plural of dissimulo
- to feign that a thing is not that which it is; to dissemble, disguise; to hide, conceal, keep secret (cf.: fingo, simulo, confingo, comminiscor—very freq. and class.).
- α With acc.: nihil fingam, nihil dissimulem, nihil obtegam, Cic. Att. 1, 18: aliquid (with tegere), Caes. B. C. 1, 19, 2; with obtegere, Suet. Ner. 29; with celare, Ter. And. 132; with occultare, Cic. Off. 1, 30, 105; Caes. B. C. 2, 31, 6; cf. Cic. Rosc. Am. 31, 86: nec, ut emat melius, nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus, id. Off. 3, 15; cf.Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 4: quaedam in actione dissimulata, Quint. 6, 4, 14: consonantium quaedam insequente vocali dissimulatur, is obscured, said of elision in poetry, id. 11, 3, 34: occultam febrem, Hor. Ep. 1, 16, 23; cf. metum, id. C. 2, 20, 17: gaudia, Ov. M. 6, 653: nomen suum, id. Tr. 4, 9, 32: natum cultu, id. M. 13, 163: se, to assume another form, id. ib. 2, 731: deum, i.e. concealing his divinity, id. H. 4, 56; id. F. 5, 504; cf. also pass. with mid. force: dissimulata deam, id. ib. 6, 507; Stat. S. 1, 2, 14; and virum veste longa (Achilles), Ov. A. A. 1, 690.—
- β With acc. and inf.: dissimulabam me harum sermoni operam dare, Plaut. Epid. 2, 2, 54 (234); so id. Most. 5, 1, 23 (1063); Cic. Att. 8, 1 fin.; Quint. 1, 2, 2; Suet. Caes. 10; 73; Ov. Tr. 1, 7, 5 al. —
- γ With a rel. clause: nec judices, a quo sint moti, dissimulant, Quint. 12, 9, 7; so id. 6 prooem. § 7; Verg. A. 4, 291 al.—*
- δ With quasi: dissimulabo, hos quasi non videam, Plaut. Mil. 4, 2, 2 (992).—
- ε Absol.: plane ea est; sed quomodo dissimulabat! Plaut. Mil. 2, 5, 53 (463); id. Most. 4, 3, 23 (1015); id. Men. 4, 2, 44 (614); 78 (648); Cic. Off. 1, 30, 108; id. Mur. 19, 40 (opp. fateri); Caes. B. C. 1, 19, 1; Hor. S. 1, 9, 66; Ov. H. 17, 151 et saep.: dissimulant, they repress their feelings, Verg. A. 1, 516.—
- ζ With de: primo fingere alia, dissimulare de conjuratione, etc., Sall. C. 47, 1: de condicione sua, Dig. 40, 13, 4.— *
- II To leave unnoticed, to neglect: damnosam curationem, Veg. Vet. 1 prooem. § 5: quod dissimulatum, Amm.21, 3.— Hence, dissĭmŭlanter, adv., dissemblingly, clandestinely, secretly: non aperte, nec eodem modo semper, sed varie dissimulanterque conclusis, Cic. Brut. 79, 274; id. Fam. 1, 5, b. fin.; Liv. 40, 23; Suet. Tib. 21 (opp. Palam); Ov. H. 20, 132 al.— Comp. and sup. do not occur.
- 1. verborgen houden, niet laten blijken, verzwijgen, ontkennen (m. acc.; aci.; afh. vr.) [alqd silentio; nomen suum];
- 2. veinzen, huichelen; ➤ non ~ er geen geheim van maken; ex dissimulato onopgemerkt;
- 3. (Ov.) onherkenbaar maken, verbergen; ➤ nec se dissimulat en hij neemt geen andere gedaante aan; tauro dissimulante deum;
- 4. (postklass.) geen acht slaan op, negeren, veronachtzamen;
- 5. (August.) verwaarlozen.
- to make unlike, disguise: tauro dissimulante deum, concealing the divinity, O.: se, to assume another form, O.: capillos Dissimulant plumae, i. e. take the place of, O.—To dissemble, hide, conceal, keep secret: etsi ea dissimulas, pretend that it is not so, T.: dissimulatus amor, T.: neque dissimulari tantum scelus poterat: rem diutius, Cs.: occultam febrem, H.: gaudia, O.: se scire, etc: quin delecter: de coniuratione, S.: quae rebus sit causa novandis, V.: Ridens dissimulare, pretend not to take my meaning, H.: dissimulant, repress their feelings, V.— To disregard, pass unnoticed, ignore: Aeolia sine supplicio dissimulata, Ta.: conscientiā belli Sacrovir diu dissimulatus, Ta.
-
…esse hostem, et quem, quia, quod semper volui, murus interest, non timeo de his qui dissimulant, qui Romae remanent, qui nobiscum sunt nihil dicimus quos quidem ego, si ullo modo fieri possit ,…
Cicero, in Catilinam
-
…putarem. quamquam non nulli sunt in hoc ordine qui aut ea quae imminent non videant aut ea quae vident dissimulent ; qui spem Catilinae mollibus sententiis aluerunt coniurationemque nascentem non credendo conroboraverunt ; quorum auctoritate multi non solum improbi verum…
Cicero, in Catilinam
-
…Ser. Sullam, L. Vargunteium, multos praeterea in ea coniuratione esse. Eadem Galli fatentur ac Lentulum dissimulantem coarguunt praeter litteras sermonibus, quos ille habere solitus erat Ex libris Sibyllinis regnum Romae tribus Corneliis portendi ; Cinnam…
Sallust, Catilina
-
…animus eadem illa movebat, tametsi praesidia parabantur et ipse lege Plautia interrogatus erat ab L. Paulo. Postremo dissimulandi causa aut sui expurgandi, sicut iurgio lacessitus foret, in senatum venit. Tum M. Tullius consul ,…
Sallust, Catilina
-
…atque utilem rei publicae, quam postea scriptam edidit. Sed ubi ille adsedit Catilina, ut erat paratus ad dissimulanda omnia, demisso voltu, voce supplici postulare a patribus coepit, ne quid de se temere crederent ea familia…
Sallust, Catilina
-
…interrogatus de itinere, de litteris, postremo quid aut qua de causa consili habuisset, primo fingere alia, dissimulare de coniuratione ; post, ubi fide publica dicere iussus est, omnia, uti gesta erant, aperit docetque…
Sallust, Catilina
-
…, opto ut beatus sis ; erit enim tam diu. consilium nostrum spero vacuum periculo fore. nam et dissimulavimus et, ut opinor, ; non ; acerrime adservabimur. navigatio modo sit qualem opto, cetera…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…de te prolatus est, cum praesertim falsum esse existimarem. sed quia te nimio plus diligo, non possum dissimulare mihi famam quoque, quamvis sit falsa, magni esse. ; te iturum esse ; trans mare…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…, tamen isti turpe sibi existiment non primo iudicare. verum si causam cognosci opus est. parumne cognita est dissimulamus, Hortensi, quod saepe experti in dicendo sumus. quis nos magnopere attendit umquam in hoc quidem genere causarum…
Cicero, in Verrem
-
…et constrictam rem publicam tradidissent id autem foedus meo sanguine ictum sanciri posse dicebant. qua re patefacta neque enim dissimulari tantum scelus poterat nec latere promulgantur uno eodemque tempore rogationes ab eodem tribuno de mea pernicie et de provinciis consulum…
Cicero, pro Sestio