Logeion | communio

com-mūnĭo, īvi or ii, ītum, 4, v. a., to fortify on all sides or strongly, to secure, barricade, intrench (class.).

I Prop.: castella, Caes. B. G. 1, 8; Nep. Alcib. 7, 4: castra, Caes. B. G. 5, 49; Liv. 2, 32, 4; 21, 32, 11; 42, 58, 1: loca castellis idonea, Nep. Milt. 2, 1: hibernacula, Liv. 22, 32, 1: praesidium, id. 2, 49, 8: tumulum, Caes. B. C. 1, 43.—Transf.: os arteriae, Gell. 17, 11, 5.—
II Trop., to make sure, to strengthen: auctoritatem aulae, Cic. Fam. 15, 4, 6 (cf. aula, II. A.): causam testimoniis, id. Rosc. Com. 15, 43: jus, id. Caecin. 26, 74.

commūnĭo, ōnis, f. [communis], a communion, mutual participation (several times in Cicero, elsewhere rare).

I In gen.: inter quos est communio legis, inter eos communio juris est, Cic. Leg. 1, 7, 23: sanguinis, id. Rosc. Am. 22, 63: litterarum et vocum, id. Tusc. 5, 2, 5: sermonis, * Suet. Aug. 74: parietum, Tac. A. 15, 43: victoriae, id. ib. 12, 19: temporum alicujus, Cic. Mil. 36, 100: beneficiorum, praemiorum civitatis, id. Balb. 12, 29: visorum, id. Ac. 2 (Luc.), 14, 44: plures partes communione complecti, id. de Or. 1, 42, 189: in pristinā communione manere, id. ib. 3, 19, 72: sagariam communionem inire, Dig. 17, 2, 52.—
II In eccl. Lat.
- A Church communion, Sulp.Sev. Hist. Sacr. 2, 45; 2, 37; Aug. in Ps. 57, n. 15.—Hence,
- B The sacrament of the Lord’s supper, communion: sancti altaris, Aug. Ep. 54, 6.

1. com-mūnio (commoenio), īvī, ītum, īre, beschanzen, verschanzen, castra, Caes.: locum, Liv.: loca castellis idonea, Nep.: os arteriae, Gell. – Übtr., verwahren befestigen, sicher stellen, auctoritatem aulae, Cic.: ius, Cic.: causam testimoniis, Cic. – ➳ synk. Imperf. communibant, Amm. 18, 7, 6: Perf. communit, Caes. b. c. 3, 43, 1: communisset, Caes. b. c. 1, 43, 2: communissent, Liv. 21, 32, 11. Frontin. 1, 3, 9: communisse, Liv. 8, 15, 4: Futur. communibo, Plaut. rud. 934 codd. (Schöll commoenibo).

2. commūnio, ōnis, f. (communis), I) die Gemeinschaft, parietum, gemeinschaftliche Wände, Tac.: sanguinis, Cic.: sermonis, Suet.: litterarum et vocum, Cic.: inter quos est c. legis, Cic. – II) insbes., die kirchliche Gemeinschaft, Sulp. Sev.: sancti altaris, das heilige Abendmahl, die Kommunion, Augustin.

1 communio [CL] 1 common ownership, sharing, participation; b (abstr. or fig.). c participation in civic rights. 1353 ~o parit discordiam, et ‥ divisio dicte placee seu aree ‥ utilis foret Lit. Cant. II 312. b quomodo aliquis summam naturam in aliarum substantiarum tractatu contineri intelligit, quae nec in plures substantias se dividit nec cum alia aliqua per essentialem ~onem se colligit? Anselm (Mon. 27) I 45; ad significandam quam habent [Pater et Filius] ~onem summe simplicis summeque unius essentiae Ib. (44) 61; licet secretorum ~o aliquid felicitatis videatur adicere, securitati tamen plurimum demit J. Sal. Pol. 503A. c a1150 concedo ut burgenses eorum [canonicorum S. Crucis] habeant ~onem vendendi res suas venales et emendi in foro meo ‥ sicut mei proprii burgenses E. Ch. Scot. 153; c1180 concessi eis [monachis de Aberbruthoc] ut homines eorum qui super terram eorum manentes erunt ~onem habeant in burgo meo de Pert cum burgensibus meis vendendi et emendi et alias rectitudines habendi Regesta Scot. II 233. 2 right of common. b (?) common land. Cf. communa 1. 855 (12c) dabo ‥ ~onem marisci quae ad illam villam antiquitus cum recto pertinebat CS 486; a1135 habeant ‥ ~onem in bosco Hoctone et communes pasturas MonA VI 240; 1176 retinui ‥ omnia servitia ‥ omnem ~onem et omnia aisiamenta Ib. V 662b; a1200 dedi ‥ sex acras terre et omnem ~onem ad eandem terram pertinentem in territorio campi de H. Danelaw 28; c1180 nullam ~onem habebunt ‥ extra divisas suas Melrose I 127; a1210 licet burgensibus ‥ ~onem boscorum meorum habere (Kilkenny) BBC 56; c1225 nullam ~onem habebunt in prato Cart. Boarstall 34; 1260 a ~one aque sibi et animalibus suis ‥ rectorem privavit SelCWW 107; 12‥ de tota medietate illius tweth quod dicitur Mathelcon, quam medietatem retinui in manu mea ad dominicum meum, et ~onem de bosco et pascuo et pasnagio et aqua et ceteris aisiamentis Reg. S. Thom. Dublin 216. b 863 liveravo ‥ iiij carris transductionem in silba regis sex ebdomades a die Pentecosten hubi alteri homines silbam cedunt, hoc est in regis ~one CS 507. 3 common fund (of cathedral chapter). Cf. communa 3. 1147 hujus [precentoris] dignitatis possessionem esse constitui omnes ecclesias nostras de burgo Linc’ que adhuc in prebendam sive in ~onem nec meo nec antecessorum meorum sunt privilegio confirmate (Lit. Episc. Linc.) EHR XXXV 214; c1160 terram quam dominus ‥ episcopus ‥ nobis et ~oni nostre concessit Reg. Ant. Linc. III 953. 4 a corporate body or (?) common fund. b (collect.) community, commonalty; cf. communa 4. c (w. ref. to towns) commune, community or governing body; cf. communa 5. a tenementorum quoddam nec sacrum nec sanctum sed publicum alicujus, sc. universitatis, sc. vel ~onis vel omnium et non alicujus hominis privati vel singularis Bracton 207b. b 1230 donec per ~onem patrie declaretur utrum [decime] debite sint et dande vel non CurR XIV 117; c1254 universitatis vestre ~onem, que ‥ fecunda mater ‥ in gaudium ecclesie filios producit ‥, presentis scripti patrocinio communimus (Lit. Papae) MunAcOx 26; s1259 quod baronum ~o egre sustineret Flor. Hist. II 421 (cf. M. Par. Maj. V 733: barones ‥ sustinerent). c s1141 Londonienses ‥ causam suam eatenus egerunt ut dicerent missos se a ~one quam vocant Londoniarum ‥ preces offerre ut ‥ rex de captione liberaretur. hoc omnes barones, qui in eorum ~onem jamdudum recepti fuerant, summopere flagitare W. Malm. HN 495; 1151 pro eis qui ‥ de ~one Rothomagi respondebunt Act. Hen. II I 19; Gir. Galf. II 9 (v. communa 5c); a1210 nulla assisa victualium fiat in burgo nisi per ~onem burgensium (Kilkenny) BBC 159. 5 (abstr.) fellowship, society, social intercourse. b trade, traffic. c sexual intercourse. d consultation; cf. communicatio 3c. e (w. ecclesiae, sanctorum, or sim.) communion. 680 nostram ~onem ‥ abominantur Aldh. Ep. 4; 705 nullo modo possum inter illos reconciliare ‥ nisi maximum ~onis consortium inter nos misceatur CS 115; a754 ut ‥ vestrae commonioni caritatis sociemur Bonif. Ep. 38; 802 dominus ille, qui inmemor fuit date fidei, sit ab omnium ~one suspensus Alcuin Ep. 245 p. 396; Lanfr. Ep. 15 (v. communicare 4a); [Hen. I] facetiarum pro tempore plenus, nec pro mole negotiorum, cum se ~oni dedisset, minus jocundus W. Malm. GR V 412; 1163 si ‥ [episcopus] catholicus fuerit et gratiam atque ~onem sedis apostolice habuerit (Lit. Papae) Reg. Malm. I 353; 1188 qui communicat excommunicato in genere et non nominatim, quantum ad exteriorem ~onem, non est evitandus Ep. Cant. 253; 1233 nota quod leprosus nullam terram tenere potest postquam segregatus est a ~one gentium BNB II 618n (cf. (v. communa 6)); 1321 cum ‥ frater R. ‥ de ordine Predicatorum, propter ~onem quam habet cum aliis dum nostro assistit lateri, silencium usquequaque juxta dicti ordinis exigenciam nequeat observare ‥ (Lit. Ed. II) Foed. III 896a; 1330 quod a ~one et colloquiis se subtrahant ‥ personarum suspectarum Lit. Cant. I 322; hereticorum ~o est vitanda Ockham Dial. 577; socialem ~onem cum viris litteratis ‥ habere R. Bury Phil. 8. 117; humane societatis jus violat qui ~onem nature [ME: comonte of kynde] in proximo non honorat Rolle IA 215. b s1257 ex Wallia ‥ crebro Anglia suscipere consuevit equorum, boum et aliorum mercimoniorum ~onem utrisque incolis profuturam M. Par. Maj. V 657. c norunt episcopi et caeteri ordines ‥ quod illis nullo modo licet ~onem [AS: gemanan] mulierum habere nec cum illis coire (Inst. Cnuti) GAS 289 (cf. (v. communitas 2b)). d 1429 tempore diei treugarum et ~onis habite cum cardinale de Anglia ExchScot 466. e a785 (12c) habeat beatam ~onem in praesenti cum diligentibus Deum CS 260; 842 (14c) sciat se separatum a ~one sanctae Dei ecclesiae Ib. 439; S. Ignatius ‥ asserit ‥ hujus scrutatores faciliter ab ecclesia et ~one sanctorum recedere (Tyss.) Ziz. 133; s1457 quod non est de necessitate salutis credere in sanctorum ~onem (Conf. R. Pecok) Reg. Whet. I 286. 6 holy communion. b anthem or psalm sung during communion service. si cum sacrificio cummonionis [vomitum facit], vij dies peniteat Theod. Pen. I 19; percepto viatico sacrosanctae ~onis Bede HE IV 21 p. 256; 814 sciat se ‥ a ~one corporis et sanguinis Christi separatum CS 348; infirmus debet accipere ~onem in os quando eam glutire potest Ælf. Ep. 2. 14; peracto ~onis sacramento [AS p. 406: gemænnysse haligdome] RegulC 34; jubet sanctae ~onis mysterium ante se celebrari Osb. V. Dunst. 44; ~onem corporis et sanguinis Christi accipiat Lanfr. Const. 172; Beleth RDO 49 (v. completio 5a); clam ecclesiastice ~onis portabat viaticum, eucharistiam scilicet H. Bos. Thom. III 37 p. 305; accendens [sic] ad ~onem sacram ‥, “vere credo,” inquit, “quia ecce corpus Christi et sanguinem in specie carnis et sanguinis peccator aspicio” J. Ford Wulf. 17; extremo sequitur communio laude fideli Garl. Myst. Eccl. 151; Christus ‥ Jude ‥ sacram ~onem dedit Ockham Dial. 718; 1355 in ‥ vino pro ~one parochianorum in die Pasche Ac. Durh. 208; 1437 quoad articulum ~onis sub utraque specie Bekynton II 15. b ~o ‘domus mea domus orationis vocabitur’ Egb. Pont. 50; finire missam ~onem canendo Ælf. Æthelwold 13; ad missam ‥ sequentia, offerenda, sanctus, agnus et ~o querantur, intonentur et incipiantur Offic. Sal. 23; ~o dicta quod dum se communicant communicandi cantatur Odington 217.

2 communio v. 2 communitio

See: communere

See: communire

1 commūnĭō, (11) īvī ou ĭī, ītum, īre (cum, mœnio), tr., ¶ 1 fortifier : communire tumulum Cæs. C. 1, 43, 2, fortifier une colline ¶ 2 construire [un fort, un ouvrage, etc.] : communit castella Cæs. G. 1, 8, 2, il construit des redoutes || [fig.] renforcer, étayer : Cic. Com. 43.

➳ pf communit Cæs. *C. 3, 43, 1 ; communisset Cæs. C. 1, 43, 2 ; Liv. 21, 32, 11 ; communisse Liv. 8, 15, 4 || fut. arch. communibo Pl. Rud. 934 || imp. communibant Amm. 18, 7, 6.

2 commūnĭō, (13) ōnis, f. (communis), ¶ 1 [en gén.] communauté, mise en commun [ou participation], caractère commun : inter quos est communio legis Cic. Leg. 1, 23, ceux qui obéissent aux mêmes lois ; communio vocum et litterarum Cic. Tusc. 5, 5, langue et écriture communes ; in communionem tuorum temporum Cic. Mil. 100, pour mʼassocier à tes épreuves ¶ 2 [en part.] la communion de lʼÉglise chrétienne : imperatores nostræ communionis Aug. Psalm. 57, 15, les empereurs de notre communion ; communione sancti altaris aliquem privare Aug. Ep. 54, 6, excommunier quelquʼun.

commūniō², ōnis f (communis)

1. gezamenlijke deelname, gemeenschap [iuris; sanguinis; litterarum et vocum];
2. (eccl.) avondmaal, communie.

com-mūniō¹, mūnīre

1. versterken, verschansen [castra; loca];
2. (metaf.) bevestigen, versterken [causam testimoniis; ius].

communio , is, ivi, itum, ire. 4.
堅固。護衛。

Suggest a Translation
See an image

communio , onis. f.
通功。領聖體。— sanguinis 有親。— sermonis 相談。交言。 In communionem bona conferre 各出家資。

Suggest a Translation
See an image

, Communitas hominum unius urbis vel oppidi. Vide in Commune 2.

, Communis mensa. Edward. II. Rex Angl. Epist. ad Johannem XXII. Papam apud Rymerum tom. 3. pag. 896. col. 1 : Cum dilectus nobis in Christo, Confessor ac familiaris noster, Frater Robertus de Duffeld de Ordine Prædicatorum, propter Communionem quam habet cum aliis, dum nostro assistit lateri, silentium usquequaque juxta dicti Ordinis exigentiam nequeat observare, Clementiæ vestræ supplicamus, quatinus eidem indulgere dignemini, ut in mensa loqui valeat, ac aliis suis Confratribus, vestra fretus auctoritate, loquendi in mensa ubicumque dictus Confessor noster præsens erit, licentiam tribuat, sui Ordinis observantia non obstante.

, nude, Communis bonorum possessio. Epist. Odonis Canonici Regul. apud Acherium tom. 2. Spicil. pag. 525 : In professione igitur nostra... tria... promisimus, castitatem, Communionem, obedientiam. Ibid. pag. 527 : Dicamus de Communione... Quia nihil exterius proprium se videt habere, ideo Communionem se perfecte putat tenere.

, Communicare. Hæ voces varie sumuntur apud Patres et in Conciliis : nam Communicare dicuntur, qui cum aliquo communionem invicem habent, ut Christiani ac fideles. Deinde Communicare dicitur qui sacram Eucharistiam percipit. Pœnitentiale MS. Thuanum : Sciendum est quod 4. modis Communicatur in Ecclesia, vel Corpus Domini sumendo, vel pacem dando, vel benedictionem sumendo, ut in fine Missæ, vel quando dicitur, Humilitate vos ad benedictionem, quod ideo institutum est, ut si quis hoc modo non Communicet, Communicet illo. De priori notione, sic Papias : Communio dicitur spiritualis esca, quia in commune ad vivificandas animas a cunctis percipitur dignis. S. Joannes Damascen. lib. 4. de Fide cap. 4. ait Communionem nuncupari, quia per ipsam communicamus Christo, et quia participamus ejus carne et Deitate, et quia communicamus et unimur ad invicem per ipsam. Concilium Turonense II. can. 4 : Ad orandum vero et Communicandum, Laicis et feminis, sicut mos est, pateant Sancta Sanctorum. Concilium Toletanum IV. can. 18 : Nonnulli Sacerdotes post dictam orationem Domiminicam statim Communicant, etc. Active sumitur in Capitulari secundo Theodulfi Episcopi Aurelian. apud Baluz. tom. 7. Miscell. pag. 46 : Tunc Sacerdos det ei (ægroto) pacem et Communicet eum dicens : Corpus et Sanguis Domini sit tibi remissio omnium peccatorum. Vide Communicatio. Communionem sanctam, in Reg. S. Bened. cap. 38. Quod de sacra Eucharistia intelligendum esse colligitur, quia, deficiente vino, quod post communionem sumerent, ab ea abstinebant. Reg. visitat. Odonis archiep. Rotomag. ex Cod. reg. 1245. fol. 388 : Septies in anno tenentur (moniales S. Albini) confiteri et Communicari : invenimus tamen eas aliquociens fuisse negligentes super hoc ; et dixerunt quod hoc prætermiserant facere, pro eo quod vinum post Communionem non habebant. Religiosior erat erga sacram Eucharistiam cultus apud monachos S. Stephani Cadomensis : eam enim percipere non omittebat, qui sanctis mysteriis aderat minister, ut discimus ex eodem Reg. fol. 216. v°. : Visitavimus monasterium abbatiæ S. Stephani de Cadomo... Consueverant quod omnes ministrantes missis nisi essent pro defunctis, Communicarent corpori et sanguini Christi : sed istam consuetudinem jam per negligentiam aliquantulum dimiserant. Injunximus abbati et priori quod hanc consuetudinem ab omnibus plenius faciant observari. , in Consuet. Mss. S. Emmeram. Ratisbon. art. 24. et seqq. ex Cod. 1074. 3. S. Germ. Prat. Communicandis infirmis calice utebantur. Stat. Guidonis episc. Lexov. ann. 1321. ex Cod. reg. 4653 : Singuli sacerdotes singulos habeant calices, in quibus Communicentur infirmi, qui decori sint et mundi, ut in eis infirmi devotio excitetur. Vide in Eucharistia. Consulendus autem omnino est D. Le Vert, qui docte et erudite de iis, quæ ad vocem Communio spectant, disserit in Comment. a pag. 42. usque ad 86. privari dicitur Episcopus, qui contra Ecclesiasticam disciplinam deliquit, et a perceptione sacræ Communionis abstinere jubetur in Concilio Taurinensi can. 5. quæ Communio Dominicorum Sacramentorum, in Concilio Venetensi can. 3. appellatur. , Idem quod Viaticum, in Concil. Aurelian. III. can. 6. Vide Viaticum. , Ἐκκλεσιαστικὴ κοινωνία, in Concilio Ephesino can. 5. a qua privantur quivis gravioribus obstricti criminibus (neque enim soli Clerici, quod vult Morinus) in Concilio Venetensi can. 1. Aurelianensi III. can. 10. 22. Aurelianensi V. can. 17. Communio Ecclesiæ, in Aurelianensi I. can. 1. Aurelianensi IV. can. 16. Ecclesiæ Catholicæ Communio, in Concilio Arvernensi ann. 533. can. 14. quæ quidem Communio non alia est a communione fidelium. dicitur, quæ Sacerdotum erat, a qua qui deliquerat, abstinere jubebatur, donec ad sanitatem rediret, ut est in Concilio Arelat. II. can. 49. , in Concilio Eliberit. can. 47. quæ fit per manus impositionem pœnitenti in extremis agenti. Vide Pax. , in Concilio Eliberit. can. 50 : Communionem ab Episcopo accipere debet is a quo abstentus in aliquo crimine fuerit, in eod. Concilio Eliberit. can. 53. Concil. Nicæn. can. 5. etc. , aut ea privari, est in articulo, ut aiunt, mortis absolvi vel non absolvi ab excommunicatione, in Concilio Eliberit. can. 1. 2. 3. 5. 7. 10. 12. 13. et ibi passim, Ancyr. can. 6. 15. Toletan. XVI. can. 12. in Pœnitentiali Gregorii III. PP. can. 4. 14. etc. apud Innocentium I. Epist. ad Exuperium Tolosan. Bernaldum Constantiensem de Reconciliatione lapsorum p. 244. etc. , in Concilio Eliberit. can. 5. 14. 22. 31. 59. 76. post exacta in classe Pœnitentium tempora præstituta. , Absolvere ab excommunicatione, in Concil. Eliberit. can. 72. 79. Dominicæ Communioni reconciliari, in eodem Concilio Eliberitan. can. 78. , nude, dicuntur orationum cum populo participes, absque oblatione. Concilium Arelat. 11. can. 10 : De his qui in persecutione prævaricati sunt, si voluntate fidem negaverint, hoc de eis Nicæna Synodus statuit, ut quinque annos inter Catechumenos exigant, et duos inter Communicantes : ita ut Communionem inter Pœnitentes non præsumant. Ubi Nicæna Synodus can. 11 : Ὅσοι οὖν γνησίως μεταμέλονται, τρία ἔτη ἔν ἀκροωμένοις ποιήσουσιν οἱ πιστοὶ, καὶ ἑπτὰ ἔτη ὑποπεσοῦνται· δύο δὲ ἔτη χωρὶς προσφορᾶς κοινωνήσουσι τῷ λαῷ τῶν προσευχῶν. etiam appellatur oratio canonis sacrificii Missæ, quæ variat in variis festivitatibus, ut et Præfatio. Sic vocatur quod semper incipiat ab hoc vocabulo Communicantes, nostramque cum Sanctis in cœlo regnantibus communionem significet. , est illa quæ Presbyteris aut Clericis, ex delicto aliquo imponebatur per pœnitentiam, vel in pœnam, ut videlicet non ut Presbyteri et Clerici, sed inter laicos communicarent, hoc est in laicorum ordine deinceps censerentur, ita ut neque Missam facere, neque cum Clericis in Choro communicare possent. Sanctus Cyprianus Epist. 52 : Admissus est Trophimus, ut Laicus Communicet, non ... locum Sacerdotis usurpet. Epist. 68 : Episcopatum pro conscientiæ suæ vulnere deponens ... satis gratulans, si sibi vel laico Communicare contingeret. Et Epist. 72 : Eos quoque hac conditione suscipi cum revertuntur, ut Communicent ut laici. Ita in Canonibus Apostolorum cap. 14. presbyter, qui in aliena Parochia commoratur, inscio Episcopo, λειτουργεῖν vetatur, jubeturque ibi κοινωνεῖν ὡς λαϊκός, id est, Communionem inter laicos recipere, ut loquitur Gregorius Magnus, lib. 4. Epist. 5. 16. Et can. 60. Clerico qui pœnarum metu Christianam fidem abjurasset, Clerici dignitas abrogatur, si tamen pœniteat, ut laicus recipitur, ὡς λαϊκὸς δεχθήτω. In Concilio Sardicensi cap. 19. hæreticis quibusdam interdicitur Episcopi nomen, et dignitas, εἰ δὲ λαϊκὴν κοινωνίαν ἀπαιτοῖεν, μὴ χρῆναι ἀυτοῖς ἀρνεῖσθαι. Libellus precum Marcellini et Faustini pag. 47 : Nullo genere talibus Episcopis posse communicari, qui fidem illo modo quo supra retulimus, prodiderunt, nisi si laicam postulaverunt Communionem. Et pag. 49 : Quis est enim, qui considerans vim divinæ religionis pacem perfidorum Deo placere confidat, nisi, ut a Patribus decretum est, in Laicorum se numerum tradant, suæ perfidiæ dolentes ? Annales Franc. Bertin. ann. 868. ubi de Gunthario Episcopo : Communionem inter laïcos ab Adriano PP. accepit. Et mox : Accipiens autem isdem Papa a Gunthario consistente inter laïcos hanc professionem, relectam inter laïcos ab ipso publice coram omnibus dixit illi, Tibi concedo laïcam Communionem, ea conditione, ut ita quamdiu vixeris observes, sicut modo professus fuisti. In illa vero professione Guntharius ait : Judicium depositionis in me... canonice datum non reprehendo, sed humiliter porto ; unde nec ulterius sacrum ministerium contingere præsumo, nisi per misericordiam mihi subvenire volueritis. Hæc quidem obtinebant, si levior esset culpa Clerici, aut Sacerdotis, vel Episcopi : nam si esset gravior, interdum ne laïca quidem donabantur Communione, sed ad pœnitentiam relegabantur, id est, in classe pœnitentium consistere jubebantur ad fores Ecclesiæ donec eidem reconciliarentur. Concil. Sardic. can. 1. Episcopum, qui a parva civitate in aliam migraverit ne quidem laica Communione donari debere decernit : Ἡγοῦμαι γὰρ μηδὲ λαικῶν ἔχειν τοὺς τοιούτοὺς χρῆναι κοινωνίαν. Concilium Agripin. sub Julio I. PP. : Quia Euphrata Christum Deum negat, consentio eum Episcopum esse non posse, qui nec laicam debet Communionem accipere. Hinc quidem planum est Clericos etiam Majores, Episcopos videlicet Presbyteros et Diaconos interdum ne laïca quidem donatos fuisse Communione ; sed eos ad pœnitentiam relegatos fuisse ad fores Ecclesiæ, donec eidem reconciliarentur, ut hic dicitur, non ita constat apud omnes. Qui ad pœnitentiam relegabantur ad fores Ecclesiæ, ii publicam agebant pœnitentiam ; Clerici autem Majores nusquam adstricti sunt publicæ pœnitentiæ, saltem elapsis tribus primis Ecclesiæ sæculis, de quibus solis disputant Eruditi, aliis affirmantibus, aliis vero negantibus, pœnitentiam publicam iis sæculis impositam fuisse Clericis Majoribus. Hac de re consulere potes Sirmondum in Hist. Publicæ Pœnit. cap. 6. Morinum in Libris de Pœnitentia, Dupinium tractatu de Excomm. part. 1. § 8. et Constantium nostrum tom. 1. Epistolarum Pontif. Rom. pag. 195. Illi igitur quibus etiam interdicebatur laïca Communio propter criminis gravitatem, inter Pœnitentes agebant, nec ad illam admittebantur, nisi purgato et expiato per diuturniorem pœnitentiam crimine. Concilium Tolet. I. can. 4. Subdiaconus qui tertiam uxorem duxerit abstentus biennio, postea inter laïcos, reconciliatus per pœnitentiam Communicet. Concil. Tolet. IV. can. 45 : Oportet Canonibus in tali scelere proditum a Clericatus ordine submoveri, et pœnitentiæ triennio deputari. Clericorum qui propter facinoris atrocitatem et depositione mulctabantur et laica Communione privabantur, exempla exstant in Can. Apost. can. 29. 30. 51. 62. in Concilio Eliberit. can. 20. in Concil. Neocæsar. can. 1. Laodic. can. 36. Agath. can. 68. Trull. can. 61. Tolet. IV. can. 5. Tolet. VIII. can. 7. apud Vigilium Epist. 1. cap. 6. Apud Theophilum Alexandr. in Commonitorio, apud Balsamonem, etc. Postremo denique Clericis exauctoratis vel excommunicatis, laica Communio in fine tantum, vel ne in fine quidem concedebatur. Quibus in fine tantum, ii ab omni fraternitatis Communione arcebantur toto vitæ tempore, præterquam quod morituris et animam agentibus restituebatur, ita ut tunc in laicam reciperentur Communionem, iisque quemadmodum cæteris laicis Viaticum, seu Eucharistiæ sacramentum præstaretur. Synodus Romana sub Felice III. can. 2. de Clericis qui se rebaptizari passi erant : Usque ad exitus sui diem in pœnitentia si resipiscant, jacere conveniet, nec orationi modo fidelium, sed nec Catechumenorum omnimodis interesse, quibus Communio laïca tantum in morte reddenda est. Vide Concil. Eliberit. can. 3. et Theophilum Patr. Alexandr. in Commonitorio quod accepit Ammon. At qui severiore mulctabantur judicio, iis ne quidem in morte laica Communio concedebatur, proinde nec Eucharistiæ viatico potiri fas erat. Concilium Sardicense can. 2. statuit ut Episcopus qui artibus et fraudibus plebem alienam concitavit, quo postuletur Episcopus, ne in fine quidem laica Communione dignus habetur, Μηδὲ ἐν τῷ τέλει λαϊκῆς ἀξιοῦσθαι κοινωνίας. Hac igitur notione accipiendam Communionem laicam constat in Epist. Innocentii I. PP. ad Marcian. cap. 4. in Ep. 1. Siricii PP. cap. 11. in Libello precum Marcellini et Faustini pag. 47. in Concilio Eliberit. can. 76. In Synodo Romana sub Leone IV. PP. in Synodo Agath. cap. 51. Aurelian. III. can. 2. 19. Synodo Suession. act. 2. in Canonibus Romanorum ad Gallos Episc. can. 14. apud Flodoardum lib. 3. Hist. Rem. cap. 11. Reginonem ann. 865. Auxilium de Causa Formosi PP. etc. De Communione ista laica, multa habent Baronius, Pamelius, Durantus, Binius ad Concilii Nicæni can. 19. Suares. Disputat. 40. quæst. 73. Cellotius lib. 6. de Hierarch. cap. 16. § 1. Altaserra in lib. 4. Epist. Gregor. M. Morinus lib. 2. Exercit. cap. 1. et alii. dicebantur ii, qui post peractam pœnitentiam ad publicas quidem admittebantur preces, non autem ad sacræ Eucharistiæ perceptionem : Εὐχῆς μονῆς κοινωνῆσαι, in Concilio Ancyrano can. 4. et Nicæno cap. 12. 13. idque stato et definito tempore, quo elapso ad perfectionis gratiam, ἐπὶ τὲ τέλειον perveniebant, id est, ad Communionem μετὰ προσφορᾶς, cum oblatione, admittebantur, ut loquitur idem Concilium Ancyr. can. 5. 6. seu μετὰ τῆς Εὐχαριστίας, ut Nicænum can. 13. id est, in oblatione et Eucharistia communicabant, ut est in Pœnitentiali Gregorii III. PP. cap. 19. Sine oblatione Communicare, in Pœnitent. Halitgarii cap. 6. Absque oblatione tantummodo populis in oratione sociari, in Capit. Caroli Magni lib. 5. cap. 69. 71. 134. 136. lib. 7. cap. 295. 380. Addit. 4. Lud. Pii cap. 44. 64 etc. Vide Albaspinæum lib. 1. Obs. 6. Cellotium lib. 6. de Hierarch. cap. 16. etc. Triplicem hanc Communionem prodit supra laudatum Concilium Ancyranum can. 16. ex veteri Interprete : De his qui cum pecoribus mixti sunt, aut more pecudum incesta cum consanguineis aut cum masculis concubuerunt. Qui igitur ante vicesimum ætatis suæ annum tale crimen admiserunt, 15. annis in pœnitentia exactis orationi tantum incipiant participare : (ubi Glossa MS. superlinearis, ut orent cum pœnitentibus) et quinquennio altero in Communione simplici perdurantes (ubi Gloss. Ut offerant oblationem) post vicesimum cum oblatione ad Communionem suscipiantur .... Quotquot vero ultra 20. annorum ætatem et uxores habentes in hoc crimen inciderint, 25. annis pœnitentia acta ad Communionem orationis (Gloss. ut simul orent) tantum admittantur, altero vero quinquennio perdurantes, ad plenam Communionem cum oratione recipiantur ; et Concil. Nannetense can. 18. de pœnitentia ejus qui non volens fecerit homicidium : Biennio ab oratione fidelium segregetur, non communicet, nec offerat : post biennium in Communione orationis offerat, non tamen communicet : post quinquennium ad plenam Communionem recipiatur. Adde can. 17. Ejusmodi Communionis meminit Ruffinus lib. 1. in Hieronymum : Qui usque ad ipsum tempus etiam videre me, et salutare, et in oratione Communicare solitus erat. Et Cumeanus Abbas de Mensura pœnitentiarum cap. 3 : Plena pœnitentia acta ad Communionem oratione (f. orationis) permittantur. ea est, quæ peregre cum Formatis advenientibus Ecclesiasticis vel Laicis concedi solebat, ita ut si Episcopus peregrinus cum Metropolitani Formatis in alienam diœcesim veniret, nullo quidem in ea dignitatis suæ munere fungeretur, sed in concessu Presbyterorum seu ut vocabant, Presbyterio, ante Presbyteros sederet, et ab Episcopo civitatis, cum cæteris Presbyteris diœcesanis sacram Eucharistiam sumeret, sicut in can. 18. Nicænæ Sinodi dicitur. Idem porro erat de peregrinis Presbyteris et Diaconis qui intra Cancellos sedebant, ut peregrini tamen ab officio cessabant, sed tantum communicabant tum in oratione, tum in Eucharistia, cum aliis Presbyteris, cum ea quæ erant sui ministerii exercere iis non liceret injussu Episcopi, ad cujus diœcesim accedebant. Quæ quidem Communio ideo Peregrina dicitur, quod Episcoporum et Presbyterorum peregrinorum propria esset. Qua quidem notione Communionem peregrinam accipi in Concilio Regiensi ann. 439. can. 3. observat Sirmondus ; quippe peregrinis Episcopis et cum formatis proficiscentibus Communionem datam liquet ex Concil. Milevitano II. can. 20. Afric. can. 73. Venetico cap. 5. 9. Aurelianensi III. cap. 15. etc. Sed et Cælestinus PP. Ep. 4. scribit S. Athanasium Ario persequente fugatum, Romæ redintegratum ei fuisse statum, et in hac sede quietem Communionis invenisse, a qua semper Catholicis subvenitur. Factum postea ut instar peregrinæ Communionis proprie dictæ, pœnalis quædam Communio dicta sit Peregrina, rei effectu inspecto : quoties Episcopo adimitur Episcopatus, ad quem ordinatus est, administratio ; nomen vero, ordo, et dignitas relinquitur, sedet, communicat cum Episcopis, abstinet tamen ab officio dignitatis, atque, ut verbo dicam, communicat ut peregrinus. Ita in Concilio Calchedonensi Act. 11. et 12. Episcopatus Ephesinus adimitur Bassiano et Stephano, qui contra Canones occupaverant Ephesinam sedem, nominis tamen honor relinquitur : unde conficitur le viorem fuisse Communionis hujus pœnam, quam laicæ, cum hac postrema Clerici gradu suo carerent in perpetuum : priori vero, si resipiscerent, locum suum reciperent, ut est in Concilio Agathensi can. 2. Communionis peregrinæ, ut pœnæ, mentio est in Concilio Agathensi can. 2. et 5. Ilerdensi can. 16. Vide Sirmondum in Historia Pœnitentiæ publicæ cap. ultim. Franciscum Florentem ad tit. 7. Decret. Gregorii IX. PP. de Translat. Episcop. Albaspinæum, Cellotium lib. 6. de Hierarch. cap. 16. Altasserram ad Gregor. Magn. lib. 4. Ep. 5. Bosquetum ad lib. 13. Innocentii III. PP. Ep. 50. 147. Alio iterum significatu accipitur a Jac. Henr. Born, in Comment. edit. Lipsiæ ann. 1742. nempe pro Censura ab Episcopo judice lata in clericum nocentem, qua, nomine ipsius e matricula seu catalogo clericorum deleto, ab ordine et officio suspensus pronuntiabatur, eaque tantum communione gaudebat, quæ clericis peregrinis cum formatis advenientibus concedebatur, quousque peracta pœnitentia, locum suum reciperet. . Benno Cardinalis de Gestis Gregorii VII. pag. 41. 46 : In quibus manifeste a fide Catholica erravit, cum injuste excommunicatum Imperatorem, et Episcopos communicantes ei, excepit ab excommunicatione tertio gradu Communicantes ei. Infra : Ecclesiasticam scidit unitatem, dum Cæsarem et Episcopos communicantes Cæsari absque judiciario ordine excommunicabat, et tertio gradu Communicantes eis ab excommunicatione, nova pietate excipiebat, quos hujusmodi artibus et Regi subducere, et sibi allicere festinabat.

, Antiphona, vel cantus Ecclesiasticus, qui, dum communicant fideles, a Cantoribus cantatur, a Gregorio Magno inventus, quem ille in Missa cantari instituit, ut habent Honorius Augustod. lib. 1. cap. 90. Actor Chronici Reichersperg. ann. 424. et alii. Vide Card. Bona lib. 2. Rerum Liturg. cap. 17. num. 1. et alios.

, Chron. vet. Ducum Brunsvic. apud Leibnit. tom. 2. pag. 16 : Anno Domini 834. vii. Kal. Oct. facta est a Saxonibus occisio Thuringorum. Hæc ergo dies victoriæ læta et celebris apud Saxones communiter habita, Communio dicebatur. Unde Communes dicuntur dies, qui in Oct. servantur. Hinc emen dandus Buschius de Reformatione Mo nast. apud eumd. Leibnit. ibid. pag. 494 : In Hildensheim etiam sabbato post conciones ; legendum enim Communes.

, Oblatio, largitio. Charta ann. 1213. in Chartul. Maurign. ch. 91 : Oblationes et Communiones, quæ fient in Natali Domini, Epiphania, etc. communes erunt prioris et capicerii.

, Societas, participatio : dicitur cum quis in partem prædiorum alterius adsciscitur. Reg. Olim parlam. Paris. ad ann. 1317. fol. 166 : Cum abbas et conventus monasterii Carrofensis Pictavensis diocesis in curia nostra conquererentur, quod cum ipsi carissimo domino genitori nostro, pro se et ejus hæredibus et successoribus Franciæ regibus, communicassent et eos associassent, ac in Communione et parragio cum ipso domino genitori nostro posuissent totum locum, cum suis pertinentiis. Compaignie, eodem sensu, in Charta ann. 1263. ex Chartul. Campan. fol. 209. col. 1 : Nos Guiz, par la grace de Dieu evesques de Langres, faisons savoir.... que nos avons faite tele Compaignie antre nous et honorable baron Thiebaut, par la grace de Dieu roi de Navarre, ..... an tele maniere que quanque nos avoiens, avons et poons avoir et lidiz rois ausiment an ladite vile et ou finage, etc. Et nos doiens et li chapitres de Langres ceste Compaignie devant dite loons et nos i consantons. Hinc Compaingnon, Particeps quæstus, in Stat. ann. 1373. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 649. art. 18 : Noz fermes ont esté moins souffisans baillées et souvantes foys pour dons ; et pour ce que aucuns desdis officiers les ont fait prandre à leur prouffit, et en ont esté Compaingnons, et ont eu part en icelles. Vide in Par.

, Conspiratio. Vide Commune.

com-mūniō (conm-) (1) īvī

（īvīsti or īstī), ītus, īre, to fortify on all sides, secure, barricade, intrench: castella, Cs.: castra, L.: suos locos, S.: loca castellis idonea, N. — Fig., to make sure, strengthem: testimoniis causa communita: ius.

commūniō (2) ōnis, f

communis, a community, mutual participation, fellowship: inter alquos legis: sanguinis: litterarum: parietum, Ta.

Menu

Word wheel

communio

Saved

Recent