About Report a problem

Menu

exercitus

exercitus, disciplined

exercitus2, a disciplined body of men, army

BWL

contra patriam exercitum duxit
he led an army against the fatherland

Frieze-Dennison Vergil

exercitus , ūs, m.: an army, 2.415. (exerceō)

Could not find exercitusque in Logeion dictionaries.

exercitusque Noun: masculine nominative plural, Noun: masculine nominative singular, Noun: masculine genitive singular, Noun: masculine accusative plural of exercitus

exercitusque Verb: perfect passive participle masculine nominative singular of exerceo

See exercitusque in Morpho

exercĭtus, a, um, Part. and P. a., from exerceo.
exercĭtus, ūs (gen. sing. exerciti, Naev. ap. Charis. p. 103 P.; Att. Trag. Fragm. 150, 311 (Rib. p. 155, 177); Varr. ap. Non. 485, 16 sq. EXERCITVIS, acc. to Non. ib. 11, without example. EXERCITVVS, Inscr. Orell. 4922.—Dat.: exercitu, Caes. B. C. 3, 96; Liv. 9, 5; 9, 41; 22, 1 al.), m. [exerceo]. *
  • I Lit., exercise: pro exercitu gymnastico et palaestrico, etc., Plaut. Rud. 2, 1, 7 (296).—
    • B Transf., concr., in milit. lang., an exercised, disciplined body of men, an army (syn.: agmen, acies, phalanx, caterva, manus, legiones): exercitum non unam cohortem neque unam alam dicimus, sed numeros multos militum. Nam exercitui praeesse dicimus eum, qui legionem vel legiones administrat, Dig. 3, 2, 2: horrescit telis exercitus asper utrimque, Enn. ap. Macr. S. 6, 4 (Ann. v. 385, ed. Vahl.); Enn. Ann. 14, 13: exercitum comparare, Cic. Phil. 4, 3, 6: abire in exercitum, Plaut. Am. prol. 102; 125: venire ab exercitu, id. ib. 140: adesse ad exercitum, id. ib. 1, 3, 6 (504): e castris educere exercitum, id. ib. 1, 1, 61 (213) (cf.: ex oppido legiones educere, id. ib. v. 63 (215)); cf.: exercitum conscribere, comparare, Cic. Phil. 5, 13, 36: parare, Sall. C. 29, 3: scribere, Liv. 2, 43, 5: conficere, Cic. Phil. 5, 16, 43; id. de Imp. Pomp. 21, 61: facere, id. Phil. 5, 8, 23: conflare, id. ib. 4, 6, 15: contrahere, Caes. B. G. 1, 34, 3: cogere, id. ib. 3, 17, 2; Sall. J. 10, 4: ducere, Cic. Mur. 9, 20: ductare, Sall. C. 11, 5; 17, 7: transducere, Caes. B. G. 1, 13, 1 et saep.—As a land army, in opposition to a naval army or fleet: eodem tempore et exercitus ostendebatur et classis intrabat portum, Liv. 26, 42, 2. As infantry, in opposition to cavalry: (Caesar) exercitum equitatumque castris continuit, Caes. B. G. 2, 11, 2; 7, 61, 2; 1, 48, 4; Liv. 30, 36, 8; 40, 52, 6; cf. Drak. id. 28, 1, 5.—
      • 2 Transf.
          • α The assembly of the people in the Centuria Comitiata, as being a military organization, Varr. L. L. 6, 9, § 88; cf. Gell. 15, 27 fin.; Plaut. Capt. 1, 2, 50 (159); 52 (161).—
          • β Poet., in gen., a multitude, host, swarm, flock: corvorum, Verg. G. 1, 382; id. A. 5, 824; Sil. 11, 413.—
          • γ A troop, body of attendants, etc.: huic illut dolet, quia remissus est edundi exercitus, Plaut. Capt. 1, 2, 50 (159): remissum imperare exercitum, id. ib. v. 52 (161).—*
  • II (Acc. to exerceo, II. C.) Trouble, affliction: Noli, obsecro, lacrimis tuis mihi exercitum imperare, Plaut. Cist. 1, 1, 60 (60).

Saved

Recent