inconsuetus
in-consŭētus, a, um, adj.
- Unusual (post-Aug.): sermo, Vitr. praef. 5: salsitudo, id. 1, 4.—
- II Unused, unaccustomed; with gen.: opimae mensae, Sil. 11, 282.
in-cōnsuētus, a, um, I) ungewohnt, ungewöhnlich, salsitudo, Vitr. 1, 4, 11: sermo, Vitr. 5. praef. § 2. – II) ungewöhnt, alci rei, Sil. 11, 282.
recenti specie ~a suspensus ‥ cujus gentis fuissent inquisivit
antiquus hostis ‥ immisit equo ferocitatem, qui ‥ ~o impetu per campum discurrere coepit
quendam fratrem ‥ introducit ad visionem rei ~ae et mirabilis
ut te non deterreant ‥ ~us ordinis rigor et austeritas discipline
pluribus ~is exactionibus
sapientes Persarum qui in exponendis sompniis et ~orum eventuum significationibus habent peritiam
exigere ‥ tallagia ~a
arripe tela tibi prius inconsueta, sacerdos
quomodo activos reficiet actionis ~us?
omnes erant in guerris ~i nec in armis usitati
incōnsuētus, a, um, ¶ 1 inaccoutumé : Vitr. Arch. 1, 4 ¶ 2 qui nʼa pas lʼhabitude : alicui rei Sil. 11, 282, dʼune chose.
- 1. ongewoon;
- 2. niet gewend aan (m. gen.).