inconsonus
in-cōnsonus, a, um, nicht zusammentönend, unharmonisch, Boëth. inst. mus. 1, 20. p. 206, 5 Fr. u. 2, 27. p. 260, 3 Fr.
durum esset et juris ~um quod ‥ servientes ‥ ad hujusmodi probacionem ‥ faciendam admitti non deberentur
breves ‥ cum semibrevibus ‥ associari debent ‥ et si alia mixtura sit, ~a est
quod sano intellectui ~um veritati dinoscitur
miscere cum sensu catholico talem sensum erroneum foret ~um et nocivum
tractatus varios ‥ inivit, quorum quidam, quia in quibusdam suis articulis regali discrecioni videbantur ~i, ‥ ceciderunt non perfecti
incōnsŏnus, a, um, dissonant, qui manque dʼharmonie : Boet. Mus. 1, 20.
Tractatus varios... inivit, quorum quidam, quia in quibusdam suis articulis regali discretioni videbantur Inconsoni, etc.