inconsolabilis
inconsolabilis, inconsolable
inconsōlābĭlis, e, adj. [2. in-consolor],
- inconsolable, trop. incurable: vulnus, Ov. M. 5, 426: malum, Amm.29, 2, 14: maeror, Ambros. de Elia. et Jejun. 16, § 60.
in-cōnsōlābilis, e, untröstbar, übtr. = durch keinen Trost heilbar, vulnus, Ov. met. 5, 426: malum, Amm. 29, 2, 14: maeror, Ambros. de Elia et ieiun. 16. § 60: omnium malorum incrementum inc., Heges. 2, 9, 213; vgl. Rönsch Heges. p. 294.
damnum ~e
in ~i tristitia
in ilia lamentabili strage et ~i plaga
comes ‥ occubuit interfectus, quem tota plebs ‥ ~i merore deflevit
incōnsōlābĭlĭs, e, quʼon ne peut réconforter (guérir), irréparable : Ov. M. 5, 426 ; Amm. 29, 2, 14.
in-cōnsōlābilis e, adj.,
- inconsolable: volnus (mentis), O.