inconsulte
inconsulte, unadvisedly, inconsiderately
inconsultē and inconsultō,
- advv., v. 1. inconsultus fin.
incōnsultē, Adv. (1. inconsultus), unüberlegt, Cic. u.a.: multa inconsulte dicta factaque, Liv.: verb. inconsulte et incaute, Liv., inconsulte ac temere, Cic., inconsulte et audacter (Ggstz. consulte et timide), Liv.: inconsultius processisse, Caes. b. c. 1, 45, 6.
probrosis factionibus deceptus in concilio praesulem ~e condemnari praecipit
non statim et ~e sacramenta fidei Christianae percipere voluit
[Vulfricus ] impraesumptum caeteris conatum verebatur ~e praesumere, et illud ‥ sanctorum domicilium sine auctoritate publica temerare
castellani obviam eis ~ius exeunt
nimis ~e agens
se voluntati Romanorum, precipue legati, quem ~ius advocaverat, mancipavit
incōnsultē (12) (inconsultus), inconsidérément, imprudemment, à la légère : Cic. Nat. 1, 43 ; Off. 2, 54 ; Liv. 4, 37, 8 || -tius Liv. 41, 10, 5.
incōnsultē adv.with comp.
- inconsultus, unadvisedly, inconsiderately: dicere: commissum proelium, L.: inconsultius procedere, Cs.: paulo inconsultius adgredi, S.