inconsideratio
inconsīdĕrātĭo, ōnis, f., inconsiderateness (late Lat.): mentis, Salv. de Gub. Dei, 1 extr.; cf. inconsiderantia. — From in-consīdĕrātus, a, um, adj. (class.).
- I Act., thoughtless, heedless, inconsiderate (cf. inconsultus): nos ita leves atque inconsiderati sumus, Cic. Div. 2, 27, 59: quam natura muliebris facit inconsideratam, Auct. Her. 4, 16, 23: inconsideratior in secunda, quam in adversa fortuna, Nep. Con. 5; so in comp., Quint. 2, 15, 28.—
- II Pass., unconsidered, unadvised, inconsiderate: cupiditas, Cic. Quint. 25: inconsideratissima temeritas, id. Har. Resp. 26.— Adv.: in-consīdĕrātē, inconsiderately, rashly (class.): temere et fortuito, inconsiderate, negligenterque agere, Cic. Off. 1, 29, 104: tractare aliquid, Auct. Her. 4, 38, 60.— Comp.: inconsideratius proeliando, Val. Max. 1, 5, 9.
incōnsīderātio, ōnis, f. (in u. considero) = inconsiderantia (w. s.), Salv. de gub. dei 1, 11.
volentes tamen quantumcumque possumus et audemus ignorantie vestre et ~oni ad presens parcere et animarum vestrarum saluti providere ‥
~onis temeritas suggillare presumit scita sapientum
qui per ~onem propriam et incautam audaciam erant capti
ne aliquando inter virtutis alumpnos honor virtutis premium, ingrata quavis ~one, defuerit
filie luxurie secundum Gregorium [cf. ] ‥: ‥ secunda est ~o mortis et inferniGreg. Mor. XXXI 88
incōnsīdĕrātĭō, ōnis, f. , défaut de réflexion : Salv. Gub. 1, 11.