inconsonantia
in-cōnsonantia, ae, f. = ἀσυμφωνία, der Mangel an Einklang, der Mißklang, die Dissonanz, Prisc. 8, 4 u. Eccl.
~iae causa [sc. partes orationis fiunt defectivae ] ut, si velimus a ‘cursor’ ‘curstrix’ facere femininum sicut a ‘victor’ ‘victrix’, inconsonum est
partium orationis quodammodo ~iam et sensuum obscuritatem involvit sententiae, ne luceat intelligentia(
credo quod difficultas distingwendi probabilius in ista materia et apparencia ~ie conclusionum sequencium quoad wulgus fecit multos dimittere illam posicionem
incōnsŏnantĭa, æ, f. , dissonance, manque dʼharmonie : Prisc. Gramm. 8, 4.