indigus
indigus, needing, in want
indĭgus, a, um, adj. [indigeo], needing, in want (poet. and post-Aug.).
- I In gen.
- α With gen.: nostrae opis, Verg. G. 2, 428; so, externae opis, Tac. H. 3, 48: stipendiorum, Plin. 8, 40, 61, § 143: rectoris, Tac. H. 3, 22 (but Lucr. 1, 61, is glossem.).—
- β With abl.: auxilio, Lucr. 5, 223. —
- γ Absol.: pauper et indigus, Stat. S. 3, 1, 102.—
- II In partic., desirous of something; with gen.: servitii, Luc. 9, 254.
indigus, a, um (indigeo), I) bedürftig, m. Genet., Verg., Tac. u.a., u. m. Abl., Lucr. 5, 223: absol., Ov. ex Pont. 4, 3, 44 M. (nach Riese unechter Vers): pauper et indigus (dürftig), Stat. silv. 3, 1, 102. – II) übtr., nach etw. begierig, servitii, Lucan. 9, 254.
opis ~us aliene
que tristis et aliene opis advenerat indigua, leta cum suis regreditur
redit tamen ad vetusta mens indaga novitatis et invencionis ~a
merces quarum regio est ~a ad indigenarum usum
in mare quid pisces, quid aquas in flumina mittas? / larga sed indiguis munera funde locis(
tres scholares, ~os quidem sed industrios et honestos, propria exinanitione ditavit
si negat indigo caupona vinulum, / si negas misero, Maria, poculum
indiga pauperies
ejus mansio aquae erat ~a
locus ‥ arenti gleba siccus et aquarum ‥ ~us
indĭgus, (13) a, um (indigeo), qui manque, qui a besoin : [avec abl.] Lucr. 5, 223 || [avec gén.] Virg. G. 2, 428 ; Plin. 8, 143 ; Tac. H. 3, 22 || désireux de : Luc. 9, 254.
indigus
adj.
- 1 in+EG-, needing, in want: nullius, S.: nostrae opis, V.