indubie
indŭbĭē, adv., v. indubius fin.
indubiē, Adv. (indubius), unzweifelhaft, Cassiod. fr. in Auct. class. tom. 3. p. 355 u.a. spät. Eccl.
cum ~ie ‥ sponsalium fides ‥ impleta fuerit inter [Joseph et Mariam ]
procul dubio
ex quibus verbis patet ~ie quod ‥
tunc non est color in argumento, sicut ~ie est in proposito
quos ‥ sciencia doctiores ‥ ~ie fore decet
rem ‥ Deo gratam ‥ ~ie faciet vestra ‥ paternitas
quicumque intelligens hec que scripsisti perlegerit, tenebit ~ie
de vobis enim speramus ~ie quod ‥ studiosius vigilabitis
ad finem quod idem M. de solucione dicte summe ‥ magis ~ie sit securus
indŭbiē, indubitablement : Cassiod. frg. ; Eccl.