indubito
indubito, to throw doubt upon, express distrust of
indubitō, āvī, ātus, 1, n.: to doubt, mistrust, w. dat., 8.404.
in-dŭbĭto, āvi, ātum, 1, v. n.,
- to doubt of (poet.); with dat.: viribus tuis, Verg. A. 8, 404: tuis moribus, Stat. S. 3, 5, 110.
in-dubito, āre, an etw. zweifeln, m. Dat., suis viribus, Verg. Aen. 8, 404: tuis moribus, Stat. silv. 3, 5, 110.
indŭbĭtō, (16) āvī, ātum, āre, intr., douter de [avec dat.] : Virg. En. 8, 404 ; Stat. S. 3, 5, 110.
in-dubitō —, —, āre,
- to throw doubt upon, express distrust of: Viribus tuis, V.