indubitabilis
in-dŭbĭtābĭlis, e, adj. [2. in-dubito],
- that cannot be doubted, indubitable (post-Aug. and post-class.), Quint. 4, 1, 55; 4, 5, 13; Dig. 28, 5, 9, § 8,—Hence, adv.: in-dŭ-bĭtābĭlĭter, indubitably, without doubt, doubtless, Arn. 5, 183.
in-dubitābilis, e, unzweifelhaft, genus causae, Quint.: signum, ICt.: ind. veritas, Chalcid. Tim.: ind. sermo rectusque, Arnob.: si modo indubitabile est, Quint.
super his tantum plenam nos et ~em jussit exauditionis habere fiduciam quae ‥ Domini congruant voluntati
quatinus ‥ eisdem [nuntiis ] ‥ ~em fidem et firmam credenciam adhibere velitis
indubiam
precor ‥ quatenus epistola vestro sigillo signata ~em mihi vestram ostendet voluntatem
nec sic est ~e quia ‥
aliquid incertum quia sit ignotum, aliquid incertum quia non sit ~e dici usu evenit
ista victoria ‥ laudabilis est ‥ propter exitum, qui fuit certus [et ] ~is
indŭbĭtābĭlis, e, certain, indubitable : Quint. 4, 1, 55 ; Dig. 28, 5, 9, 8.