indubitandus
in-dŭbĭtandus, a, um, adj. [2. in-dubito],
- not to be doubted, indubitable (late Lat.): veritas, Aug. Ep. 19, 2.
indubitandus, a, um (in u. dubito), unzweifelhaft, Augustin. epist. 82, 7.
veritas ipsarum divinarum scripturarum ‥ ex omni parte verax atque ~a persistit [] Aug. Ep. 82. 7
indŭbĭtandus, a, um, dont on ne peut douter : Aug. Ep. 82, 7.