inducibilis

inducibilis [ML] 1 a that can be persuaded, prevailed upon (in quot., w. ad); b (phil.) that can be brought about, introduced (into an object); c (log.) that can be induced, inferred. a 1285 scribitis vos non sperare ipsos esse ad aliquid amplius ~es Peckham Ep. 638 (III p. 888). b ad duas albedines futuras ~es diversis temporibus Duns Metaph. V 7 p. 237b (cf. ib.: quod possibile est induci); Ib. IX 13 p. 582a (v. corruptivus 1a); si necessario sit ordo inter formas a diversis agentibus ~es [v. l. producibiles sive ~es] Id. Ord. III 255. c potest universalis negativa probari ‥ per sua singularia, ut ista, ‘nullus homo est asinus’ est ~is ex talibus singularibus ‘iste homo non est asinus’ et sic de singulis Wycl. Log. I 100. 2 (eccl.) fit to be inducted. 1556 presbiterum quemcumque idoneum rectorem perpetuum presentabilem admissibilem et ~em in eadem ecclesia ‥ constituere Pat 909 m. 7.

inducibilis

Saved

Recent